مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٩٤ - اندرز حضرت باقر علیهالسّلام به برادرشان زید بن علیّ

حضرت باقر علیهالسّلام را با زید بن علی، برادر خود مفصّلاً آورده است که چگونه حضرت به او نصیحت کردند و نشان دادند که موقع قیام نیست و قیام باید به امر امام باشد و در موقع خود صورت گیرد؛ این روایت مفصّل است و حاوی مطالب نفیسی است، و در ابتدایش حضرت می‌فرماید:

«”إنَّ الطّاعةَ مفروضةٌ من الله عزَّوجلَّ و سنَّةٌ أمضاها فی الأوَّلین، و کذلک یُجریها فی الآخِرین؛ و الطّاعةُ لواحدٍ منّا و المَوَدَّةُ للجمیع، و أمرُ الله یَجرِی لأولیائِه بحُکمٍ موصولٍ، و قضاءٍ مفصولٍ، و حَتمٍ مَقضِیٍّ، و قَدَرٍ مقدورٍ، و أجَلٍ مُسَمًّی لِوَقتٍ معلومٍ؛ فلا یستخفَّنّک الَّذین لایُوقِنونَ! إنَّهم لن یُغنُوا عنک مِن اللهِ شَیئًا! فلا تَعجَلْ، فإنَّ اللهَ لایَعجَل لِعَجَلَةِ العِبادِ! و لاتَسبِقَنَّ اللهَ، فتُعجِزَک البَلِیَّةُ فتَصرَعَک!“

قال: فغَضِبَ زیدٌ عند ذلک، ثمّ قال: ”لیس الإمامُ منّا مَن جَلَسَ [فی] بَیته و أرخی سَترَه و ثبَّط عن الجِهادِ؛ ولکنّ الإمامَ منّا مَن مَنَعَ حوزَتَه و جاهَدَ فی سبیل الله حقَّ جِهادِه و دَفَعَ عن رعیَّتِه و ذبَّ عن حَریمِه.“»

و پس از آنکه حضرت مفصّلاً جواب دادند، در آخر می‌فرماید:

«”أعوذ بالله مِن إمام ضَلَّ عن وَقتِه؛ فکان التّابعُ فیه أعلَمَ من المَتبوعِ. أتُرید یا أخی أن تُحیِیَ مِلَّةَ قومٍ قد کَفَروا بآیاتِ الله، و عَصَوا رسولَه، و اتَّبعوا أهواءَهم بغَیرِ هُدًی مِن اللهِ، و ادَّعَوا الخلافةَ بلا برهانٍ من الله و لاعهدٍ من رسولِه؟! أُعیذُک بالله یا أخی أن تکون غدًا المصلوبَ بالکُناسَةِ!“

ثُمَّ ارفَضَّتْ عیناه و سالَت دُموعُه، ثمّ قال: ”اللهُ بیننا و بین مَن هَتَکَ سَترَنا و جَحَدَنا حقَّنا و أفشَی سِرَّنا و نَسَبَنا إلی غَیرِ جَدِّنا و قال فینا ما لم نَقُله فی أنفسنا!“»[١]

[١]. جنگ ١٥، ص ١٦٧.