مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ٤٥٠ - جواب
هر دو را نام عبد الرحمن است * * * آن يكى ملجم و ديگر جامى [١]
و ديگر؛ محقّق متّقى آخوند ملّا محمّد تقى مجلسى (رحمه اللّه) كه در «شرح من لا يحضره الفقيه» فرموده كه: شخصى در مجلس ملّا جامى نقل كرد كه زنى فرزدق شاعر را در خواب ديد و از حال او پرسيد، فرزدق شاعر گفت كه: حق تعالى مرا آمرزيد به سبب آن قصيدهاى كه در حضور هشام در مدح على بن الحسين (عليه السلام) گفتم، پس آخوند مجلسى گفته- به اين مضمون- كه: پس ملا جامى با آن ناصبيّتش گفت كه: سزاوار است كه حق تعالى جميع عالميان را به بركت آن بيامرزد [٢]، انتهى.
پس بروز بعضى از مدايح ائمه (عليهم السلام) و كلمات موهمه خوبى او از قبيل ساير مدايح بلكه بسيارى از عبارات و اعترافاتى است كه بر زبان بسيارى از علماء و اعيان سنّيان از قبيل فقهاء اربعه و ارباب صحاح ستّه و فخر رازى و ابن حجر و زمخشرى و غزّالى و غيرهم جارى گشته، از جهت اتمام حجّت و كمال لطف و رأفت بر فرقۀ محقّۀ اماميّه و شهادت جماعت مذكوره كه مقارب عصر او و بعضى مؤالف و بعضى مخالف او بودهاند از أدلّ دلائل است بر كمال ظهور نصب و عداوت او كه قابل توجيه و تأويل نبوده، زيرا كه قاضى نور اللّه مذكور نظر به معارضه در مذهب كه با ميرزا مخدوم شريفى ناصبى داشت بنابر مصلحتى كه ديده اكثر اعيان سنّيان و صوفيان را داخل شيعيان گردانيده و به مفهومات ضعيفه و احتمالات بعيدۀ سخيفه استدلال بر تشيّع ايشان نموده، چنانكه از مطالعه و مراجعۀ كتاب «مجالس» معلوم و مفهوم مىگردد.
و مع ذلك از اعيان صوفيان كسى را كه براى سنّيان به جا گذاشته شيخ عبد القادر گيلانى و ملّا عبد الرحمن جامى است [* ١٩].
[١] مراجعه شود به ريحانة الأدب: ١/ ٣٩٠، مجالس المؤمنين: ٢/ ١٣٣.
[٢] روضة المتّقين: ١٤/ ٤١٣ و ٤١٤.