مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ٢٦٣ - سؤال ضكج ٨٢٣
و كسى را به ناحق كشتن، و دزدى كردن، و مال يتيم به ناحق خوردن، و خوردن مردار، و خون، و گوشت خوك، و آنچه به غير نام خدا كشته [١] شده باشد، مگر در وقت ضرورت، و رشوه گرفتن، و قمار بازى، و كم كشيدن، و كم پيمودن [٢]، و نسبت زنا به عفيفه دادن، و به دروغ گواهى دادن، و از رحمت الهى نااميد بودن، و از مكر و حيلۀ خدا خاطر جمع بودن، و اعانت ظالم كردن، يعنى: در ظلم، و ميل قلبى به ظالم كردن، و عمدا قسم دروغ خوردن، و حق مردم را حبس نمودن، با مطالبۀ صاحب و امكان دادن، و دروغ گفتن، و تكبّر كردن، و اسراف نمودن، و تبذير كردن، و خيانت نمودن [٣] و استخفاف به حجّ كردن، و با دوستان خدا جنگ كردن، و به لهو و استعمال آلات آن مشغول شدن، و اصرار بر گناهان نمودن، و از براى خدا شريك قرار دادن، و سحر و جادو كردن، و در غنيمت جهاد خيانت كردن، و زكات ندادن، و كتمان شهادت كردن، و قطع رحم نمودن، و عمدا ترك نماز واجب كردن، و واجبى از واجبات الهى را ترك نمودن، و عهد شكستن، و تعرّب بعد از هجرت، و كفر به خدا، و ارتكاب چيزى كه خدا وعدۀ آتش بر آن نموده، و غنا و خوانندگى كردن و شنيدن، و در وصيّت ظلم كردن، و دروغ بر خدا و رسول و ائمه گفتن، و غيبت كردن و شنيدن، و گمرك گرفتن [٤].
سؤال ضكج [٨٢٣]:
اعتماد در حساب نماز و غير آن بر نقل انگشترى از
[١] حجرى: ذبح.
[٢] پيمودن: پيمانه كردن (فرهنگ معين: ١/ ٩٦٧).
[٣] الف، حجرى: كردن.
[٤] كافى: ٢/ ٣٨٣ حديث ٢، ثواب الاعمال و عقاب الاعمال: ٣٤٢، وسائل الشيعة: ١٢/ ٢٤٨ و ٢٤٩ حديث ١٦٢٢١- ١٦٢٢٤، ٢٨٠ و ٢٨١ حديث ١٦٣٠٥ و ١٦٣٠٨ و ١٦٣٠٩، ١٥/ ٣١٨- ٣٣٢ باب ٤٦، ١٩/ ٢٦٨ حديث ٢٤٥٦٣- ٢٤٥٦٥، ٢٧/ ٢٢٢ و ٢٢٣
حديث ٣٣٦٤٢ و ٣٣٦٤٥ و ٣٣٦٤٧.