مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ٢١٨ - جواب
جواب:
هرگاه مأمومين كوتاهى در استعلام حال او نكرده باشند و حالش بر ايشان مخفى شده باشد نمازشان صحيح است بلا خلاف و قضاء ندارد، چنانكه هرگاه بعد از نماز كفرش ثابت شود از براى آن شخص، و احوط ترك امامت است [در حال فسق]، لكن نه به اظهار عدم قابليّت و فسق، بلكه [١] اين نيز فسق است، بلكه توبه كند و امامت را ترك ننمايد.
سؤال ذكو [٧٢٦]:
اگر كسى مشغول شود به دعاى قنوت تا امام سر از ركوع يا سجود بر دارد چه كند؟
جواب:
عمدا چنين نكند و اگر كند نماز را اعاده كند احتياطا، و قنوت را مختصر بايد كرد بلكه ترك مىتوان كرد هرگاه مستلزم ترك متابعت در ركن شود، بلكه اصل قنوت مستحب است مطلقا، على الأشهر الأظهر.
سؤال ذكز [٧٢٧]:
كسى كه حالش اين است كه از اقتداى بزرگان و كثرت مأمومان خوشحال مىشود امامت مىتواند كرد يا نه؟
جواب:
اگر غرضش از اين؛ ترويج دين و ظهور صلاح مؤمنين است ضرر ندارد، و احوط آن است كه: سعى كند كه اينها در نفس او نباشد و غرضش محض رضاى خدا باشد و از تلبيس ابليس ايمن گردد.
سؤال ذكح [٧٢٨]:
هرگاه امام احرام بست و مأمومين نيز احرام بستند، بعد از آن بر امام موجب بطلان نماز عارض شد و تجديد احرام نمود مأموم چه كند؟
جواب:
اگر مأموم هنوز تكبيرة الاحرام نگفته اعلام او ضرور نيست، و الّا بايد او را اعلام كند [٢] تا تجديد احرام نمايد [٣].
[١] ه: زيرا كه.
[٢] ه: نمايد.
[٣] ج: كند.