مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ٢١٧ - سؤال ذكه ٧٢٥
سؤال ذكا [٧٢١]:
اگر كسى در هشت ركعت نافلۀ شب يا نافله ظهر و عصر شك كند كه آيا اين ركعت دويم است يا سيّم يا هفتم، چه كار كند؟
جواب:
در مطلق نافله بنابر اكثر مىگزارند بدون تدارك و احتياط، و بنابر كمتر گذاشتن بهتر است.
سؤال ذكب [٧٢٢]:
صاحب قضاء در تسبيحات اربع به يك مرتبه اكتفا مىتواند كرد؟
جواب:
دور نيست و فرقى ميان أداء و قضاء نيست مگر آنكه قضاء بسيار و وقت به حسب ظاهر تنگ باشد كه در اين صورت به يكى اكتفاء مىكند با ضمّ استغفار، بلكه استغفار را مهما امكن ترك ننمايد هر چند كه تسبيحات را سه مرتبه خواند، نظر به قول به وجوب استغفار [١].
سؤال ذكج [٧٢٣]:
كسى كه مشغول [الذمه] به نماز قضاء و روزۀ قضاء است، نافله و روزۀ سنّت مىتواند كرد يا نه؟
جواب:
نه- على الأحوط- هرگاه قضاى جزمى باشد، و اگر به عنوان احتياط باشد؛ ضرر ندارد.
سؤال ذكد [٧٢٤]:
هرگاه كسى بر مصلّى سلام كند مخالف قاعدۀ عربيّت جواب مىتوان گفت؟
جواب:
بلى ظاهرا، و احوط آن است كه به نيّت قرآن بگويد، و غايت احتياط آن است كه نماز را إعاده كند.
سؤال ذكه [٧٢٥]:
هرگاه مأمومين؛ فاسقى را عادل دانند نمازشان چه صورت دارد و آن شخص مىتوان كه امامت ايشان كند؟
[١] لازم به يادآورى است كه: قائلى براى اين قول پيدا نكرديم، امّا مرحوم، شيخ بهائى بصورت احتمال از كلام علّامه (رحمه اللّه) در منتهى المطلب استظهار نموده است. مراجعه شود به: حبل المتين:
٢٣١.