مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ١٩٩ - جواب
و أظهر آن است كه: در نماز جهريه مثل: صبح و دو ركعت اوّل مغرب و عشاء و جمعه [١] و همچنين طواف و آيات و استسقاء- هرگاه به جهر گزارده شود- اگر صداى قرائت امام را بشنود؛ اگر چه به همهمه باشد قرائت نكند [٢] و در نمازهاى اخفاتيه كه ظهر و عصر است و همچنين ديگرها هرگاه به اخفات گزارده شوند در دو ركعت اوّل در محل قرائت بر سبيل استحباب سبحان اللّه بگويد و حدّى معيّن از براى او نيست.
و اما در دو ركعت آخر نمازها خواه جهريه و خواه اخفاتيه پس تسبيحات اربعه گويد چنانكه در فرادى مىگويد، و مىتواند كه سورۀ حمد تنها بخواند هر چند كه امام نيز حمد بخواند و قرائتش را نيز به سبب نزديكى بشنود، و خواندن تسبيحات بهتر است از حمد مطلقا حتّى نسبت به امام و با احتمال لحوق مسبوق بلكه با علم به آن نيز.
و در باقى افعال و اركان و اذكار نماز؛ مأموم نيز به عمل مىآورد لكن بعد از امام، و تا امام به ركوع و سجود نرود او هم نرود و همچنين تا سر بر ندارد؛ او سر بر ندارد.
و اگر قنوت امام را نشنود يا نداند؛ قنوت خود را بخواند [٣] و اگر امام به ركوع رفته باشد و غير ركعت آخر باشد احوط آن است كه: صبر كند تا در ركعت ديگر قبل از ركوع ملحق شود.
و چون در ركعت دويم يا سيّم يا چهارم اقتدا كند آن ركعت را [ركعت] اوّل نماز خود قرار دهد و حساب را نگاه دارد و آنچه در كار است از تشهد و قنوت در موضع آن به جا آورده به زودى ملحق شود، و در جائى كه محل قنوت
[١] ه: جمعه و عيدين.
[٢] ه: نكند و الّا قرائت كند.
[٣] ه: بخواند، و اگر قبل از امام فارغ شود صلوات فرستد و هر دعائى كه خواهد بخواند.