مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ١٩٨ - جواب
ركعات ضرر ندارد مثل صبح با ظهر و مغرب با عشا، و همچنين مخالفت شخص نماز ضرر ندارد پس هر يك از يوميه را با ديگرى اقتداء مىتوان كرد بالإجماع [١]، مگر در عصر مأموم با ظهر امام كه خلاف ضعيفى دارد [٢]، و مشهور و صحيح جواز است.
و بهتر آن است كه: صفها متّصل باشند و همچنين صف اوّل با امام، و اگر مأموم يكى باشد در پهلوى راست امام بايستد، و بهتر آن است كه اندكى عقب بايستد هر چند كه به قدر نيموجب باشد، اگر زياده بر يكى باشد در عقب امام بايستد كه سجدهگاه ايشان در عقب باشد، و اگر در اين صورت نيز مساوى بايستد ضرر ندارد على الأظهر.
و هرگاه قرائت حمد و سورۀ مأموم درست باشد نيّت اقتدا را سنّت كند در غير نماز جمعه و عيد- بر تقدير وجوب- به اين طريق كه در وقت تكبيرة الاحرام به خاطر داشته باشد كه نماز ظهر- مثلا- مىكند اقتداء به پيشنماز حاضر؛ «لندبه» قربة إلى اللّه، و اگر قرائتش درست نباشد نيّت وجوب كند و به جاى «لندبه» «لوجوبه» به خاطر گذراند، و بايد معنى [نيّت] را بداند، و به هر زبانى كه باشد خوب است، و اگر شك در درستى قرائت داشته باشد اكتفا به نيّت قربة كند و وجوب و ندب را بيندازد.
و در قرائت مأموم در عقب امام زياده بر هيجده قول است [٣]، و بنابراين اختلافات؛ كسى كه نه مجتهد باشد و نه مقلّد مجتهد زنده؛ بايد دست از نماز فرادى بر ندارد و به نماز جماعت اكتفا نكند زيرا كه: برائت ذمّه از براى او به يكى حاصل نمىشود و از شغل ذمّۀ يقينى بيرون نمىآيد.
[١] معتبر: ٢/ ٤٢٤، منتهى المطلب: ١/ ٣٦٧، حدائق الناضرة: ١١/ ١٤٨.
[٢] من لا يحضره الفقيه: ١/ ٢٣٣ ذيل حديث ١٠٣٠.
[٣] رجوع شود به مفتاح الكرامه: ٣/ ٤٤٥- ٤٤٨.