مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ١٣٧ - جواب
نهم: بناى عبد اللّه بن زبير بن عوام است كه مجملى از حكايتش آن است كه: چون معاويه هلاك شد و خلافت به يزيد رسيد، شخصى به مدينه فرستاد نزد وليد بن عقبه كه بيعت او را از حضرت امام حسين (عليه السلام) و عبد اللّه بن زبير بگيرد و ايشان از مدينه فرار نمودند و به مكّه رفتند و حضرت امام حسين (عليه السلام) از مكّه به كربلا رفت و در آنجا به عزّ شهادت فائز گشت، و عبد اللّه در مكّه ماند [١].
و بعد از قتل آن حضرت، يزيد لعين؛ مسلم بن عقبه را با عسكر بسيار به قتال اهل حرمين شريفين يعنى: مكّه و مدينه- فرستاد و امر به قتل عامّۀ ايشان نمود، و چون مسلم كافر به مدينه رسيد و بر آنجا غالب گرديد بسيارى از صحابه را به قتل رسانيد، و آنچه از مقتولين ايشان را ضبط نمودهاند: از تابعين اخيار يك هزار و هفتصد نفر بودهاند، و از حافظين قرآن هفتصد نفر، و از ساير مردم ده هزار نفر به قتل رسانيدند، و اسبان در مسجد رسول خدا جولان كردند، و در ما بين قبر و منبر آن حضرت بول و سرگين كردند، و سه روز مدينه را بر عسكر حلال كردند كه آنچه خواهند بكنند، و جنگ در سنگستانى واقع شد كه از قبر آن حضرت به قدر يك ميل دور بود و آن را «حرّة واقم» مىگفتند: به فتح حاء و تشديد راء و واو بعد از ها و كسر قاف [٢].
هزار زن بىشوهر در آن مقدّمه زائيد [٣] و اولاد آنها را اولاد الحرّة ناميدند [٤].
و مسلم بىايمان از باقىماندگان؛ بيعت يزيد را گرفت، به اين طريق كه همه بندگان او باشند كه اگر خواهد بفروشد و اگر خواهد آزاد كند [٥].
[١] عقد الفريد: ٤/ ٣٤٤- ٣٤٨.
[٢] وفاء الوفا: ١/ ١٢٦ و ١٢٩.
[٣] البداية و النهاية: ٨/ ٢٤١.
[٤] معجم البلدان: ٢/ ٢٤٩.
[٥] الإمامة و السياسة: ١/ ٢٣٦، عقد الفريد: ٤/ ٣٥٦، وفاء الوفا: ١/ ١٣١.