با دشمنانت چنان رفتار كن كه ديدى ما با دشمنانى چون آنان چگونه رفتار كرديم و پيوسته اخبار و رخدادها را براى ما بنويس، تا فرمانى كلّى از ما به تو برسد و خداوند، يار و مدد كار است.

با نيّتى خوب و خالص، به كار داورى‌هاى ميان مردم بنگر. به يقين، حكمى كه حقّ مظلوم را از ستمگر و ناتوان را از قوى بگيرد و اقامه حدود الهى به همان‌گونه و روش كه او مقرّر داشته است، مردم و مملكت را اصلاح مى‌كند». پس، براى داورى ميان مردم كسى را برگزين كه نزد تو و در ديدگاه مردم، «در دانش و بردبارى و پرهيزگارى و سخاوت»، برترين مردم باشد؛ از كسانى كه كارهاى زيادْ او را به ستوه نياورد و طرف‌هاى دعوا او را به لجاجت نكشانند و [اگر اشتباهى كرد] در اشتباهش اصرار و پافشارى نورزد و آن گاه كه حق را شناخت، از حقگرايى روى نتابد، چشم طمع به مال مردم ندوزد و در فهم حقيقت، به تشخيص ابتدايى و ناقص بسنده نكند، در موارد شبهه، از همه بيشتر توقّف كند و در داورى، به ادلّه بيشتر توجّه كند، از مراجعه مكرّر طرف‌هاى دعوا، كم‌تر به ستوه آيد و براى كشف حقيقت كارها صبورتر باشد و آن گاه كه حكم و حق روشن شد، از همه قاطع‌تر باشد، از كسانى كه نه ستايش و چاپلوسى مغرورشان سازد و نه گزافه‌گويى تحريكشان كند و نه به تبليغات گوش فرا دهند. پس كار قضاوت را به چنين كسانى بسپار و البته كه اينان بسيار كم‌اند!

پس، قضاوت‌هاى او را بسيار ارزيابى كن، درِ بذل و بخششت را به روى او بگشاى، چندان كه نيازى و مشكلى نداشته باشد و به كمك دريافتى كه دارد، از مردم بى‌نياز شود. قاضى را نزد خود چنان منزلتى ببخش كه خواصِّ ديگرِ تو در او طمع نبندند و از گزند فتنه‌انگيزى دولتْ‌مردان ديگر ايمن شود. «در هم‌نشينى‌هايت او را به نيكى احترام كن و در مجلس خودْ او را به خود نزديك گردان، داورى و حكم او را تنفيذ و اجرا كن، بازوى او را محكم ساز و از بهترين فقيهان و پرهيزگاران و خيرخواهان براى خدا و بندگان خدا كه همتايان اويند و مورد پسند تو، برايش معاونانى قرار بده، تا هر جا كه شبهه‌اى پيدا كند با آنان گفتگو كند و آن جا كه حكمى را نمى‌داند، از دانش آنان بهره گيرد و آنان از ميان مردم، گواه قضاوتش باشند، إن شاء اللّه!