و از بهره من كاستند و جايگاه والاى مرا تحقير كردند و درباره حقّى كه من به آن شايسته‌تر بودم، با من به كشمكش پرداخته، آن را از من ربودند، سپس گفتند: حق همان است كه بتوانى آن را بگيرى و آن را نگه‌دارى. يا با دلى پر و غصه‌دار، صبر كن، يا از غم و افسوس بمير! پس چون نگريستم، ديدم جز خاندانم كسى همراه و مدافع و ياور من نيست. نخواستم آنان از بين بروند. چشم بر خاشاك فرو بستم و آب دهان بر استخوانِ در گلو مانده، فرو بردم و با فرو بردن خشم، بر آنچه تلخ‌تر از حَنظل ودلخراش‌تر از تيغ تيز بود، صبر كردم.

تا آن كه بر عثمان انتقاد كرديد، آمديد و او را كشتيد و سپس براى بيعت به نزد من آمديد. من نپذيرفتم و دست از آن باز كشيدم. با من كشمكش كرديد و دستم را كشيديد و من بازپس كشيدم. دستم را كشيديد و باز كرديد و من جمع كردم. بر سر من ازدحام كرديد، تا حدّى كه بيمناك شدم كه يكديگر را يا مرا بكُشيد.

گفتيد: با ما بيعت كن. ما جز تو را نداريم و جز به تو راضى نيستيم. با ما بيعت كن تا دچار تفرقه و اختلاف كلمه نشويم.

با شما بيعت كردم و مردم را به بيعت خويش فرا خواندم. هركس به دلخواه و از روى رغبت بيعت كرد، بيعتش را پذيرفتم و هركس نخواست، او را مجبور به بيعت نكردم و به حال خود وا گذاشتم.

از جمله كسانى كه با من بيعت كردند، طلحه و زبير بودند. اگر بيعت هم نمى‌كردند، به بيعتْ وادارشان نمى‌كردم، همچنان‌كه ديگران را وادار نساختم. چيزى نگذشت كه خبر يافتم آن دو همراه قشونى كه همه از بيعت‌كنندگان با من بودند كه قول اطاعت داده بودند، از مكه به سوى بصره بيرون شده‌اند.

آن دو نزد كارگزار من [در بصره‌] و خزانه‌دار بيت المال و اهالى شهرى رفتند كه همه آنان با من بيعت كرده و در اطاعت من بودند. به تفرقه‌افكنى پرداختند و جمعشان را پراكندند، آن گاه به گروهى از مسلمانان پيرو من تاخته، برخى را با نيرنگ كشتند و برخى را اعدام كردند، گروهى هم دست به شمشير برده با آنان جنگيدند، تا صادقانه به ديدار خدا شتافتند.

به خدا سوگند، اگر آن گروه تنها يكى از ياران مرا بى‌گناه و به‌عمد كشته بودند، براى من كشتن همه آنان حلال و روا بود، تا چه رسد به اين‌كه گروهى از مسلمانان را كشتند كه بيش از شمار آنانى بود كه بر ايشان وارد شدند. البته خدا هجوم آنان را برگرداند و نابود شدند.