خود را مشخّص كرده و به پيامبرش در آيه مباهله دستور داده است كه به همراه آنان مباهله كند. خداوند فرموده است: اى محمّد! «پس هر كه در اين [باره‌]، پس از دانشى كه تو را [حاصل‌] آمده است، با تو محاجّه كند، بگو: بياييد پسرانمان و پسرانتان را، و زنانمان و زنانتان را، و ما خودمان و شما خودتان را فراخوانيم؛ سپس مباهله كنيم و لعنت خدا را بر دروغگويان قرار دهيم». در پى اين فرمان، پيامبر ٦، على، حسن و حسين و فاطمه را كه درودهاى خداوند بر آنان باد، به رويارويى آورد و جانِ آنان را با خود همراه كرد. اكنون آيا مفهوم سخن خداوند را كه مى‌فرمايد: «ما خودمان و شما خودتان» مى‌دانيد؟».

عالمان گفتند: مراد پيامبر از آن، خودِ آن حضرت است.

امام رضا ٧ فرمود: «اشتباه كرديد؛ منظور رسول خدا از آن، على بن ابى طالب ٧ است و دليل آن، ديگر گفته ايشان است كه فرمود:" يا بايد بنى وليعه دست بكشند و يا آن كه كسى را كه همچون خودِ من است، به سويشان مى‌فرستم" يعنى على بن ابى‌طالب ٧ را .... اين، ويژگى‌اى است كه در آن، هيچ‌كس بر آنان پيشى نگرفته است، و فضيلتى است كه هيچ انسانى در آن، به آنان نخواهد رسيد، و شرافتى است كه هيچ آفريده‌اى در آن، بر آنان پيش‌قدم نشده است؛ زيرا جانِ على ٧ را همچون جانِ خويش قرار داد».

٣٠٥٨. طرائف المقال: مأمون به امام رضا ٧ گفت: چه دليلى بر خلافت جدّت [على بن ابى‌طالب ٧‌] وجود دارد؟

فرمود: « [قول خداوند:] «و ما خودمان»».

مأمون گفت: [آرى‌] اگر «زنانمان» نباشد.

امام رضا ٧ فرمود: « [بلى‌] اگر «پسرانمان» نباشد».

در اين‌جا مأمون، ساكت شد[١].

٣٠٥٩. دلائل النبوّة، ابو نعيم به نقل از جابر در تفسير آيه مباهله: مراد از «ما خودمان و شما خودتان»، پيامبر خدا وعلى ٧ و «پسرانمان و پسرانتان»، حسن وحسين ٨ و «زنانمان و زنانتان»

[١] علّامه طباطبايى در شرح اين حديث نوشته است: سخن آن حضرت كه فرموده است:« آيه« ما خودمان»» منظورش آن بود كه خداوند، جان على را چون جان پيامبرش قرار داده است و مأمون كه گفته: اگر لفظ« نسائنا» نباشد، منظورش آن بود كه كلمه« نسائنا» در آيه، دليل بر آن است كه منظور از« أنفس»، مردان است. بنا بر اين، فضيلتى در كار نيست. سخن آن حضرت ٧ كه فرمود:« اگر« پسرانمان» نباشد»، به اين معناست كه وجود لفظ« أبنائنا» در آيه، برخلاف نظر مأمون دلالت مى‌كند؛ چون اگر منظور از« أنفسنا» تنها مردان باشند، ذكر« أبنائنا» بى‌مورد مى‌شود( الميزان فى تفسير القرآن: ج ٣ ص ٢٣٠).