دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٥١ - حديث

حديث‌

٣١٢٥. تاريخ دمشق به نقل از ابن عبّاس: هنگامى كه آيه « [اى پيامبر!] تو فقط هشدار دهنده‌اى و براى هر قومى، راهنمايى است» نازل شد، پيامبر ٦ فرمود: «من هشدار دهنده‌ام و على راهنماست. اى على! هدايت يافتگان، به وسيله تو راهنمايى مى‌شوند».

٣١٢٦. پيامبر خدا ٦ به امام حسن ٧: اى حسن! خداوند مى‌فرمايد: « [اى پيامبر!] تو فقط هشدار دهنده‌اى و براى هر قومى، راهنمايى است». من، هشدار دهنده‌ام و على راهنماست.

٣١٢٧. امام على ٧ درباره همين آيه: پيامبر خدا، هشدار دهنده است و من راهنمايم.

٣١٢٨. الأمالى، صدوق به نقل از عبّاد بن عبد اللّه: على ٧ فرمود: «هيچ آيه‌اى از قرآن نازل نشده، جز اين كه مى‌دانم كجا نازل شده، درباره چه كسى نازل شده و درباره چه چيزى نازل شده است و آيا در دشت، نازل شده يا در كوه».

گفته شد: درباره تو چه نازل شده است؟

فرمود: «اگر از من نمى‌پرسيديد، به شما نمى‌گفتم. درباره من آيه « [اى پيامبر!] تو فقط هشدار دهنده‌اى و براى هر قومى، راهنمايى است» نازل شده است. پيامبر خدا، هشدار دهنده است و من، راهنمايم به آن چيزى كه او آورده است».

٣١٢٩. تاريخ دمشق به نقل از مجاهد، درباره همين آيه: «راهنما»، على بن ابى طالب ٧ است.[١]

ر. ك: ج ٢ ص ١٧٩ (احاديث هدايت).

شواهد التنزيل: ج ١ ص ٣٨١ ٣٩٥.

[١] در تفسير الحبرى( ص ٣٤٤ ح ٨٢) آمده است: محمّد ٦ منذر، و على ٧ هادى است.