دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٩٩ - ٧/ ٩ خطبه امام، پس از كشته شدن محمد بن ابى بكر

هرگز در شام، روزى شاد به شادمانى آن روز نديده بودم، تا آن كه خبر كشته شدن محمّد بن ابى بكر به آنان رسيد.

على ٧ فرمود: «هلا! حزن ما بر شهادت او به اندازه شادمانى آنان بر اين واقعه است؛ نه، بلكه چند برابر است».

٧/ ٨ نامه امام به ابن عبّاس، پس از شهادت محمّد

٢٨٣٣. امام على ٧ در ضمن نامه‌اى به عبد اللّه بن عبّاس پس از كشته شدن محمّد بن ابى بكر: امّا بعد؛ مصر فتح شده و محمّد بن ابى بكر به شهادت رسيده است. در مرگ او از خداوند، انتظار پاداش داريم. فرزندى خيرخواه و كارگزارى سختكوش و شمشيرى بُرنده و ستونى حمايتگر بود. من مردم را بر پيوستن به او ترغيب كردم و دستور دادم پيش از واقعه به فريادش برسند و در نهان و آشكار و رفت و برگشت، آنان را فراخواندم. برخى آمدند، امّا بى‌رغبت. برخى هم به دروغْ خود را به بيمارى زدند. برخى هم نشستند و از يارى‌اش دست كشيدند.

از خداوند متعال مى‌خواهم كه براى من از دست اين مردم به زودى نجات و گشايش قرار دهد. به خدا سوگند، اگر عشق به شهادت در برخورد با دشمن نبود و اين‌كه خود را براى مرگ آماده ساخته‌ام، دوست داشتم حتى يك روز هم اين مردم را نبينم و هرگز با آنان برخورد نكنم!

٧/ ٩ خطبه امام، پس از كشته شدن محمّد بن ابى بكر

٢٨٣٤. امام على ٧ در خطبه‌اش پس از كشته شدن محمّد بن ابى بكر: آگاه باشيد! مصر را فاجران ستمگر گشودند؛ آنان كه راه خدا را بسته و اسلام را به انحراف كشاندند.