دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤١١ - ٦/ ٦ قصاص ابن ملجم

پس عصايش را افكند و آرزوها بدان آرام گرفت‌

همان‌گونه كه با آمدن مسافر از سفر، ديده روشن مى‌گردد.

[سپس پرسيد:] چه كسى او را كشت؟

گفتند: مردى از قبيله مراد.

گفت:

اگرچه دور بود، ولى اشكال ندارد.

كسى كه خبر مرگ او را آورد، پاينده باشد!

زينب دختر ابى سلمه گفت: آيا درباره على ٧ اين حرف را مى‌زنى؟

گفت: من فراموش مى‌كنم. هرگاه از يادم رفت، به يادم آوريد!

٦/ ٥ سخن معاويه، آن‌گاه كه خبر وفات امام را به او دادند

٣٠٠٦. تاريخ دمشق به نقل از مغيره: چون خبر درگذشت على ٧ به معاويه رسيد، وى كه با همسرش دختر قرظه در نيم‌روز يك روز گرم تابستانى خوابيده بود گفت: إنا للّه وإنّا إليه راجعون! چه دانش و بردبارى و فضيلت و فقهى را از دست دادند!

همسرش گفت: تو ديروز نيزه بر چشمش مى‌زدى، امروز در مرگ او «إنا للّه ...» مى‌گويى؟!

گفت: واى بر تو! تو نمى‌دانى كه با مرگ او چه علم و فضل و سوابقى را از كف دادند.

٦/ ٦ قصاص ابن ملجم‌

٣٠٠٧. تهذيب الأحكام به نقل از ابو مطر: چون ابن ملجم فاسق كه لعنت خدا بر او باد امير مؤمنان را ضربت زد، حسن ٧ به امام ٧ گفت: او را بكشم؟