دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١٣ - ٤/ ١ شب نوزدهم

گفتم: كدام بدى، پدرم؟

فرمود: «دخترم! دو نوع غذا در يك سينى جلوى پدرت مى‌گذارى؟ آيا مى‌خواهى فرداى قيامت، توقّف من در برابر خدا طول بكشد؟ دوست دارم كه از برادرم و پسر عمويم پيامبر خدا پيروى كنم كه تا زنده بود، هرگز دو غذا در يك سينى جلويش نگذاشتند.

دخترم! هيچ‌كس نيست كه خوراك و نوشيدنى و پوشاكش خوب و دلپذير باشد، مگر آن كه روز قيامت، توقّفش در پيشگاه خدا بيشتر به درازا مى‌كشد. دخترم! در حلال دنيا حساب است و در حرامش عِقاب .... دخترم! به خدا چيزى نمى‌خورم تا يكى از دو غذا را بردارى».

چون برداشتم، رو به غذا آورد و يك گِرده نان با نمكِ سوده خورد. سپس خداوند را حمد و ثنا گفت. سپس به نماز ايستاد و همچنان در ركوع و سجود و نيايش و ناليدن به درگاه خداى سبحان بود، زياد داخل و خارج مى‌شد و به آسمان مى‌نگريست، ناآرام بود و نالان ...

آن شب همواره در حال قيام و قعود و ركوع و سجود بود. دم به دم بيرون مى‌رفت، نگاهش را به آسمان مى‌انداخت، به ستارگان مى‌نگريست و مى‌گفت: «به خدا كه نه دروغ گفته‌ام و نه به من دروغ گفته‌اند. اين همان شبِ موعود است!». دوباره به عبادتگاه خويش برمى‌گشت و مى‌گفت: «خدايا! مرگ را بر من مبارك گردان» و بسيار «إنا للّه وإنا إليه راجعون» و «لا حول ولا قوة إلّا باللّه العلى العظيم» مى‌گفت و بر پيامبر ٦ و دودمانش درود مى‌فرستاد و زياد استغفار مى‌كرد.

چون ديدم كه ايشان بى‌تاب و نالان است و بسيار ذكر و استغفار مى‌گويد، آن شب همراه او خوابم نبرد. گفتم: پدر! شما را چه شده كه مى‌بينم امشب طعم خواب را نمى‌چشى؟

فرمود: «دخترم! پدرت دلاوران را كشته و به صحنه‌هاى خطر وارد شده و هرگز نهراسيده است و هيچ شبى مثل امشب، رعب و هراس در دلم نيفتاده است». سپس گفت: «إنا للّه وإنا إليه راجعون!».

گفتم: پدر! چرا از اوّل امشب، خبر از مرگ مى‌دهى؟

فرمود: «دخترم! اجلْ نزديك شده و آرزو بريده است».