دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٤٣ - ٥/ ١ ١ خوراكش را نيكو و بسترش را نرم كنيد

خواستم مصالحه مى‌كنم. امّا اگر مُردم، اختيار با شماست. اگر خواستيد او را بكشيد، امّا مُثله‌اش نكنيد».

٢٩٥٠. امام على ٧ آن گاه كه ابن ملجم را به عنوان اسير به نزد او آوردند، فرمود: «او اسير است. با او رفتار خوب داشته باشيد و جاى خوب به او بدهيد. اگر ماندم، يا مى‌كشم يا مى‌بخشم و اگر مُردم او را به سزاى كشتن من بكشيد «و تجاوز از حدّ نكنيد، كه خداوندْ تجاوزگران را دوست ندارد»».

٢٩٥١. مقتل أمير المؤمنين به نقل از عامر شعبى: چون آن ضربت بر على ٧ وارد شد، مى‌پرسيد: ضارب من چه شد؟ گفتند: گرفتيمش. فرمود: «از غذاى من به او بخورانيد و از آنچه مى‌نوشم، به او بنوشانيد. اگر زنده ماندم، ببينم با او چه مى‌كنم واگر مُردم، تنها يك ضربت بر او بزنيد، نه بيشتر».

٢٩٥٢. المستدرك على الصحيحين به نقل از شعبى: چون ابن ملجم آن ضربت را بر على ٧ زد، حضرت سفارش او را كرد و فرمود: «او به من ضربت زده است. به او نيكى كنيد و بسترش را نرم كنيد. اگر ماندم، يا بخشش يا قصاص، و اگر مُردم، او را بكشيد، كه من نزد پروردگارم با او مخاصمه خواهم داشت».

٢٩٥٣. الفتوح: على ٧ از او (قاتل خويش) احوالپرسى مى‌كرد و به اهل خانه مى‌فرمود: «آيا براى اسيرتان غذا فرستاديد؟».