نهانى آنان نيز خودت رسيدگى كن. نيز به كارهاى كسانى كه نامه‌هايشان به تو مى‌رسد، به نيازمندان، به كيفيّت مديريّت، به پذيرش مردم نسبت به زمامدار و امامشان رسيدگى كن؛ چرا كه خصلت بسيارى از منشيان و كاتبان، تنگ‌حوصلگى و كبر و نخوت است، مگر كسى كه خدا نگاهش دارد.

مردم از درخواست دادن و طلب حاجت ناچارند». هر عيب و كاستى هم كه در منشيان تو باشد و تو ناديده بگيرى و تغافل كنى، مسئوليت آن بر عهده توست و اگر فضل و نيكى داشته باشند به تو نسبت داده مى‌شود، علاوه بر پاداش خوبى كه نزد خداوند دارى.

سپس بازرگانان و صنعتگران‌اند. سفارش مرا درباره آنان بپذير و خود نيز ديگران را به نيكى به آنان سفارش كن، چه آن كه در جايى اقامت دارد، چه آن كه با مال‌التجاره‌اش در رفت و آمد است و چه آن كه به كارهاى دستى مى‌پردازد. همانا اينان سرچشمه اصلى سودها و سودآوران در كشورند، در خشكى و دريا و بيابان و كوه، و در مناطقى كه مردم با وضعيت آن‌جاها ناسازگارند، يا جرئت رفتن به آن‌جاها را ندارند، «از شهرهاى دشمنانت، از صنعتگرانى كه خداوند، رفاه مردم را به‌دست آنان قرار داده است. پس احترام اينان را پاس دار، راه‌هاى تجارى‌شان را امن گردان، حقوقشان را برايشان بگير».

اينان مردمى بى‌آزارند كه از شرّشان هراسى نيست و صلح‌جويانى‌اند كه بيم فتنه و آشوبشان نمى‌رود. «محبوب‌ترين چيزها نزد آنان اين است كه هر چه بيشتر امنيت و حكومت برقرار باشد». پس به كارهاى آنان چه در مركز حكومت خود و چه در اطراف و شهرهاى ديگر رسيدگى كن.

با اين حال، بدان كه در بسيارى از اينان، سختگيرى‌هاى بى‌حدّ، بخل‌هاى زننده، احتكار منافع و بى‌انصافى و زور در داد و ستدها وجود دارد و اين، براى عموم مردم زيانبخش و بر زمامداران‌مايه ننگ‌است. پس از احتكار جلوگيرى كن، كه پيامبر خدا از آن نهى كرده است. خريد و فروش، بايد داد و ستدى آسان باشد، با سنگ و ترازوهاى عادلانه و نرخ‌هايى كه اجحاف به دو طرف فروشنده و خريدار نشود. پس هر كس كه پس از نهى تو احتكار كرد، او را كيفر و عقوبت‌كن، ولى نه‌با زياده‌روى، «كه‌پيامبر خدا چنين كرد».