دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢١٢ - (١) ١ تضاد خواستها

به ديگر سخن، مردم را، كشش‌ها و كوشش‌هاى مادّى و دنيوى برمى‌انگيخت، و على ٧ را، حق‌مدارى، خداجويى و دغدغه احياى ارزش‌هاى دينى. چنين بود كه امام ٧ فرمود:

لَيسَ أمري و أمركُمُ واحِداً. إنّي اريدُكُم للّهِ و أنتُم تُريدونَني لِأَنفُسِكُم.[١]

خواست من و شما يكى نيست. من شما را براى خدا مى‌خواهم و شما مرا براى خود مى‌خواهيد.

در چنين هنگامه‌اى، وقتى مردمانى پافشارى على ٧ را در اهداف خود ديدند و ناهمسويى خود را با اين اهداف يافتند، سرِ خويش گرفتند و از جمع خواستاران على ٧ بيرون رفتند و از حمايت على ٧ سر باز زدند. چنين بود كه هر چه زمان به پيش مى‌رفت، دغدغه‌هاى دينى و انگيزه‌هاى الهى و سمت وسوى اسلامى انسانى حكومت علوى، نمودِ بيشترى پيدا مى‌كرد، و از سوى ديگر، حمايت‌ها نيز كاهش مى‌يافت و فاصله‌ها بيشتر مى‌شد و همراهى كسانى كه در پى چيزى جز حق بودند، مى‌كاست.

[١] ر. ك: ج ٣ ص ٤٧٦ ح ١٢٩٠.