من ديروز همراه و هم‌نشين شما بودم، امروز مايه پند شمايم، فردا هم از شما جدا مى‌شوم. اگر گام در اين لغزشگاه ثابت بماند و نلغزد، مطلوب همين است و اگر قدم بلغزد، همانا ما در سايه‌سار شاخه‌هاى درختان و وزشگاه بادها و زير سايه ابرى بوديم كه فشردگى آن در فضا از بين رفته و نشانه آن بادها در زمين محو شده است. من همسايه شما بودم، چند روزى بدنم در همسايگى‌تان بود و به‌زودى از من پيكرى بى‌جان مى‌بينيد كه پس از حركت، آرام است و پس از گويايى، خموش. آرامش پيكرم و فرو افتادن نگاهم و سكون اعضايم براى شما مايه پند باشد. همانا اين براى شما از هر گوينده زبان‌آورى پند آموزتر است.

شما را وداع مى‌كنم، همانند وداع كسى كه در انتظار ديدار است. فردا به ياد روزهاى من مى‌افتيد و خداوندْ سرّ درونم را بر شما آشكار مى‌سازد و در نبود من و بودن كس ديگرى به‌جاى من، مرا خواهيد شناخت. اگر زنده بمانم، خودم صاحبْ اختيار خون خويشم و اگر بميرم، ميعادگاه من فناست. اگر ببخشايم، عفو برايم مايه قرب به خدا و براى شما حسنه است. پس ببخشاييد و درگذريد، «آيا دوست نداريد كه خداوند، شما را بيامرزد؟».

چه حسرتى بر غافلان، كه عمرشان حجّتى به زيانشان گردد، يا روزگارشان آنان را به شقاوت بكشاند. خداوندْ ما و شما را از كسانى قرار دهد كه هيچ خواسته‌اى آنان را از اطاعت خدا باز نمى‌دارد و پس از مرگ، انتقام او بر آنان فرود نمى‌آيد. همانا ما براى آن و به‌خاطر آنيم.

سپس به حسن ٧ روى كرد و فرمود: «پسرم! يك ضربت به جاى يك ضربت بزن و گناه مكن».

٢٩٦٤. امام على ٧: سفارش من به شما اين است كه چيزى را براى خدا شريك قرار ندهيد و سنّت محمّد ٦ را تباه نسازيد. اين دو ستون (توحيد و آيين پيامبر ٦) را برپا داريد و اين دو چراغ فروزان را برافروخته نگه داريد، و ديگر از ملامتى باك نداشته باشيد.

من ديروز همراه و هم‌نشين شما بودم، امروز مايه پند و عبرت شمايم، فردا هم از شما جدا مى‌شوم. اگر ماندم، خودم صاحبْ اختيار خون خويشم، و اگر مُردم، ميعادگاه من فناست. اگر ببخشايم، عفو براى من مايه تقرّب به خدا و براى شما حسنه است. پس عفو كنيد، «آيا دوست نداريد خداوند، شما را بيامرزد؟».