از نشانه‌هاى خلقت او، آفرينش آسمان‌هاست، كه بى‌ستون، استوار و برقرار است و بى‌تكيه‌گاه، پا برجاست. آنها را فرا خوانْد، فرمانبردار و پذيرا پاسخ دادند، بى‌توقّف و درنگ! اگر نبود كه به پروردگارىِ او اقرار داشتند و به اطاعتش تسليم، آسمان‌ها را جايگاه عرش خود و قرارگاه فرشتگانش و فرازگاه سخن پاك و كار شايسته آفريده‌هايش قرار نمى‌داد.

ستارگان آسمان را نشانه‌هايى قرار داد، تا سرگشته راه‌ها و درّه‌هاى گوناگون، با آنها راه را بيابد. تاريكى پرده‌هاى شب‌تار، از نورافشانى آنها نمى‌تواند جلوگيرى كند و پوشش‌هاى ظلمتِ شب ديجور، مانع درخشش فروغ ماه در آسمان‌ها نيست.

منزّه است خدايى كه بر او پوشيده نيست سياهى شب تار و شبِ آرام گرفته در عمق دره‌هاى زمين و بلندى‌هاى كوه‌هاى تيره‌رنگِ به‌هم پيوسته و پيچيدن صداى غرّش رعد در افق آسمان و آذرخشى كه از ابرها برمى‌جهد و برگى كه با وزش بادهاى انواء[١] و بارش باران از آسمان از درخت فرو مى‌افتد. مى‌داند كه هر قطره كجا فرو مى‌چكد و قرار مى‌گيرد و مورچه خرد [دانه را] از كجا مى‌كشد و به كجا مى‌برد و قُوت و خوراكى كه پشه را كفايت مى‌كند و آنچه در شكم مادّه است، چيست.

ستايشْ خدايى را كه پيش از آن كه كرسى و عرش و آسمان و زمين و جن و انس باشند، بوده است. نه با خيال، درك مى‌شود، نه با فهم، به اندازه مى‌آيد، نه خواهنده‌اى مشغولش مى‌كند و نه بخششى از او مى‌كاهد، نه با چشم مى‌نگرد و نه با" كجا" محدود مى‌شود، نه با همسان و جفت، توصيف مى‌شود و نه با ابزار آفريده مى‌شود و نه با حواسْ درك مى‌شود و نه با مردمْ قياس مى‌شود؛ همو كه با موسى ٧ سخن گفت و از نشانه‌هاى بزرگ خويش به او نشان داد، بى‌آن كه از اندام و ابزار و نطق و زبانك بهره گيرد.

[١] انواء، جمع نوء است كه به دو معنا به كار مى‌رود: يكى به معناى باران، و ديگرى به معناى افول و ظهور ستارگان. عرب بر اين باور بودند كه اگر ستاره‌اى فرود آيد و ستاره ديگرى طلوع كند، حتما بادهاى شديدى مى‌وزد و باران از آسمان نازل مى‌شود( ر. ك: مجمع البحرين: ج ٣ ص ١٨٤٣ ماده« نوء»).