دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٢٧ - (٣) ٣ عدالت در توزيع

خيرخواهى‌شان را به سوى خود مى‌كشانى و دوستى‌شان برايت خالص مى‌گردد. خداوند، كارت را سامان دهد اى اميرمؤمنان و دشمنت را نابود گردانَد و جمعيّت آنان را پراكنده سازد و حيله ايشان را سست گرداند و كارهاشان را پراكنده كند، كه او به آنچه مى‌كند، داناست.

على ٧ در پاسخ او، خدا را سپاس گفت و بر او درود فرستاد و فرمود: «امّا آنچه گفتى؛ رفتار و منشم برپايه عدالت است. به درستى كه خداوند مى‌فرمايد: «مَنْ عَمِلَ صالِحاً فَلِنَفْسِهِ وَ مَنْ أَساءَ فَعَلَيْها وَ ما رَبُّكَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ؛[١] هركه كار شايسته كند، به سود خود اوست؛ و هركه بدى كند، به زيان خود اوست، و پروردگارِ تو به بندگان [خود]، ستمكار نيست»؛ و من از اين‌كه كوتاهى كرده باشم در آنچه گفتى، هراسان‌ترم.

و امّا آن كه بر زبان آوردى كه حق بر آنان گران است و بدين سبب از ما جدا شدند؛ پس خداوند، آگاه است كه آنان از ستمِ [ما] از ما جدا نشدند و آن‌گاه كه از ما كناره گرفتند، به عدالت، فراخوانده نشدند؛ [بلكه‌] جز دنياى فانى را كه گويا از آن جدا شده‌اند، نجُستند و روز رستاخيز، مورد بازخواست قرار گيرند كه آيا دنيا را طلب كردند يا براى خدا رفتار كردند.

و امّا داستان بذل و بخشش و خريدن مردان كه بر زبان راندى، به درستى كه ما را توان آن نيست كه از ثروت‌هاى عمومى، به هركس بيش از حقّش بپردازيم، كه خداوند فرمود و سخنش حقّ است: «كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ وَ اللَّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ‌؛[٢] بسا گروهى اندك كه بر گروهى بسيار، به اذن خدا پيروز شدند، و خداوند، با شكيبايان است».

و محمّد ٦ را به تنهايى برانگيخت و پس از مدّتى، اندكِ او را بسيار كرد و

[١] فصّلت، آيه ٤٦.

[٢] بقره، آيه ٢٤٩.