از هر كار ديگر فارغ ساز و خود را در اختيارشان قرار بده و اجازه بده كه به حضورت برسند» و با آنان در يك مجلس بنشين كه براى خدايى كه تو را رفعت بخشيده، تواضع كنى و سپاهيان و ياران و نگهبانان و مأموران را از سر راهشان بردارى «و در مجلس خود، بال تواضع برايشان بگسترى و در گفت‌وشنود و رويارويى با آنان نرم و ملايم باشى» تا هر كه خواهد، بى‌هراس با تو سخن گويد. همانا از پيامبر خدا شنيدم كه بارها مى‌فرمود: «هر امّتى كه در آن حقّ ضعيف از زورمند، بى‌هراس گرفته نشود، آن امّت، ستودنى نخواهد بود».

در آن مجلس، آنان را كه در گفتار، تند يا دچار لكنت زبان‌اند، تحمّل كن و تنگْ‌حوصلگى و كبر و خودپسندى را از خودت دور ساز، تا خداوند رحمت خويش را از هر سوى بر تو بگسترد و برايت پاداش اهل طاعت را مقرّر دارد. آنچه مى‌بخشى گوارا و خوش‌رويانه ببخش و اگر هم نمى‌دهى با مهربانى و عذرخواهى دريغ دار. «آن جا فروتنى كن، كه خداوند فروتنان را دوست دارد و گرامى‌ترين دست‌يارانت نزد تو كسانى باشند كه خوش‌رفتارتر، خوش برخوردتر و به ضعيفان مهربان‌ترند، إن شاء اللّه!».

كارهايى هم هست كه بايد خودت شخصا انجام دهى. يكى پاسخگويى به نامه‌هايى كه از عهده منشيان و دبيران تو بيرون است. ديگرى انجام دادن خواسته‌هاى مردم كه پيگيرند [و توسط مأموران تو انجام نمى‌شود]. «ديگرى آگاهى از آنچه كه از بخش تحت اختيار منشيان و خزانه‌داران به آنان مى‌رسد. در اين كار سستى مكن و تأخير آن را روا مدار و براى هر يك از اين امور مأمورى بگمار كه با سرپرستان كارها گفتگو داشته باشد، تا دل و انديشه‌ات آرام و آسوده باشد. هر كار را پس از دقّت و تأمّل و مشورت با متصدّى آن كار بگذران، بى‌آن كه آن مشاور، از تو ملاحظه‌كارى داشته باشد، يا نظرى بدهد كه براى تو تناقض پيش آورد».

كار هر روز را همان روز انجام بده؛ چرا كه هر روز را كارى خاصّ همان روز است و بين خود و خدايت بهترين زمان‌ها و سرشارترين بخش‌ها را براى خويش [جهت عبادت‌] قرار بده، هر چند همه آن كارها نيز اگر با نيّت درست و براى آسايش مردم باشد، براى خداست. بايد بهترين اوقاتى را كه مخصوص عبادت و آيين قرار مى‌دهى، براى برپايى واجباتى باشد كه ويژه ذات خداوند است.