دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٦١ - حديث

١/ ١٤ آن كه دارايى‌اش را شب و روز، نهان و آشكارا انفاق مى‌كند

قرآن‌

«كسانى كه اموال خود را شب و روز، و نهان و آشكارا انفاق‌مى‌كنند، پاداش‌آنان نزد پروردگارشان براى آنان خواهد بود؛ و نه بيمى بر آنان است و نه اندوهگين مى‌شوند».

حديث‌

٣١٤٠. المعجم الكبير به نقل از ابن عبّاس، درباره سخن خداوند عز و جل: «كسانى كه اموال خود را شب و روز، و نهان و آشكارا انفاق مى‌كنند»: [اين آيه‌] درباره على بن ابى طالب ٧ نازل شده است. چهار درهم نزد وى بود. در شب، يك درهم و در روز، يك درهم، در نهان، يك درهم و در آشكار، يك درهم بخشيد.

٣١٤١. تفسير العياشى به نقل از ابو اسحاق: على بن ابى طالب ٧، تنها چهار درهم، و نه بيشتر، داشت. درهمى در شب و درهمى در روز، درهمى در نهان و درهمى در آشكار، صدقه داد. اين خبر به پيامبر ٦ رسيد. فرمود: «اى على! چه چيزى تو را بر اين كار وا داشت؟». على ٧ گفت: دستيابى به وعده خداوند.

پس خداوند، آيه «كسانى كه اموال خود را شب و روز، و نهان و آشكارا انفاق مى‌كنند» را فرو فرستاد.

٣١٤٢. تفسير الفخر الرازى در تفسير همين آيه: درباره شأن نزول آن، چند وجه آمده است:

اوّل: هنگامى كه سخن خداوند: « [اين صدقات‌] براى آن [دسته از] نيازمندانى است‌