دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٤٥ - ٧/ ٢ آنچه در زيارتش گفته مىشود

تو معبود و سرور و مولاى منى. دوستانمان را بيامرز، آزار دشمنانمان را از ما برگردان و آنان را از آزار ما مشغول ساز. سخن و مكتب حق را آشكار و برتر گردان و سخن و آيين باطل را سركوب و پايين بگردان؛ همانا تو بر هر چيز توانايى».

٣٠٤٤. امام باقر ٧: همراه پدرم على بن حسين ٨ به زيارت قبر جدّم امير مؤمنان على بن ابى طالب ٧ در نجف در سمت كوفه رفتم. حضرت ايستاد و گريست و چنين گفت:

«سلام بر پدر امامان، دوست خاصّ نبوت، ويژگى يافته با برادرى [پيامبر خدا]! سلام بر پيشواى ايمان و ميزان عمل‌ها و شمشير خداى باشكوه! سلام بر شايسته مؤمنان، وارث علم پيامبران و داور روز جزا! سلام بر درخت تقوا! سلام بر حجّت بالغه الهى و نعمت سرشار و انتقامِ كوبنده خدا! سلام بر راه روشن و ستاره آشكار و پيشواى دلسوز، و رحمت و بركات خدا بر تو باد!».

سپس خطاب به امير مؤمنان گفت:

«تو به درگاه خداوند، وسيله و شفيع منى، و مرا حقّ دوستى و اميد داشتن است. پس در اداى حاجتم كه آزاد شدنم از آتش دوزخ است، نزد خداى متعالْ شفيع من باش و مرا از اين درگاه، با برآمدن همه حاجت‌ها و خواسته‌هايم به رحمت و قدرت خدا كامياب برگردان.