دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٧٧ - ٥/ ٧ ديدار محبوب

٢٩٧٨. بحار الأنوار به نقل از محمّد بن حنفيّه: چون شب بيست‌ويكم شد و شب‌تاريك گشت آن شب، دومين شب حادثه بود پدرم فرزندان و خانواده خود را جمع كرد و با آنان خداحافظى نمود ... سپس آب و غذا آورديم. چيزى ننوشيد. به لب‌هايش نگاه كرديم، به ذكر خدا مشغول بود. پيشانى‌اش عرق مى‌كرد و او با دست خود آن را پاك مى‌كرد. گفتم: پدر! مى‌بينم كه دست بر پيشانى مى‌كشى.

فرمود: «پسرم! از جدّت پيامبر خدا شنيدم كه مى‌فرمود:" هرگاه مرگ مؤمن فرا رسد و وفاتش نزديك شود، پيشانى‌اش عرق مى‌كند و مثل لؤلؤ تَر و تازه مى‌شود و ناله‌اش آرام مى‌گيرد"».

سپس فرمود: «اى ابو عبد اللّه! اى عون!». سپس همه فرزندانش، كوچك و بزرگ را به اسم، يكى پس از ديگرى صدا كرد. با همه خداحافظى مى‌كرد و مى‌فرمود: «خداوند، جانشين من بر شما خواهد بود. از شما خداحافظى مى‌كنم». و آنان مى‌گريستند.

حسن ٧ گفت: پدر! چه چيزْ تو را به گفتن اين سخنان وا داشت؟

فرمود: «پسرم! يك شب پيش از اين حادثه، جدّت پيامبر خدا را در خواب ديدم. به‌او از اين‌خوارى و آزارى كه از امّتش كشيدم، شكايت كردم. فرمود:" نفرينشان كن". گفتم: خداوندا! بدتر از مرا جايگزين من در ميان آنان كن و بهتر از اينان را براى من برگزين. به من فرمود:" خداوندْ دعايت را پذيرفت. سه روز ديگر تو را پيش ما مى‌آورد". سه روز گذشته است. اى ابو محمّد! و اى ابو عبد اللّه! سفارش به نيكى مى‌كنم. شما از منيد و من از شمايم».

سپس فرمود: «اى ابو محمّد! اى ابو عبد اللّه! گويا مى‌بينم كه از همين‌جا فتنه‌ها بر شما سر برمى‌آورد. پس صبر كنيد تا خدا داورى كند، كه او بهترين داوران است».

سپس فرمود: «اى ابو عبد اللّه! تو شهيد اين امّتى. بر تو باد تقواى الهى و صبر بر آزمون خدا».

سپس ساعتى از هوش رفت و به هوش آمد و فرمود: «اين پيامبر خداست و عمويم حمزه و برادرم جعفر و ياران پيامبر خدا، و همه مى‌گويند:" براى آمدن نزد ما بشتاب. ما مشتاق توايم"».