دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٦٧ - ٥/ ٥ عيادت امام

٢٩٦٨. امام كاظم ٧ در بيان وصيّت امير مؤمنان: اين چيزى است كه على بن ابى طالب، فرداى روزى كه به مَسكِن‌[١] وارد شد، مقرّر نمود، به‌خاطر رضاى الهى و براى پاداش سراى آخرت، و در هر حال، استعانت از خداست، و هيچ مسلمانى كه به خدا و روز واپسين ايمان دارد، حق ندارد درباره آنچه در دارايى‌ام مقرّر كردم، سخنى بگويد يا فرمان مرا مخالفت كند، چه از افراد نزديك باشد يا دور.

امّا بعد؛ كنيزانى كه دارم و به آنان سر مى‌زنم، هفده نفرند. برخى از آنان صاحبان فرزندند كه فرزندانشان همراه آنان‌اند، برخى از آنان باردارند و برخى فرزندى ندارند. وصيّت من درباره آنان اگر حادثه‌اى برايم پيش آمد چنين است: هر كدام از آنان كه فرزند ندارد و باردار هم نيست، در راه خدا آزاد است و كسى بر آنها راه و سلطه ندارد. هر كدامشان كه فرزند دارد يا باردار است، به خاطر فرزندش نگه داشته مى‌شود و از سهم فرزندش آزاد مى‌شود. پس اگر فرزندش مُرد و او زنده بود، آزاد است و كسى راهى بر او ندارد.

اين چيزى است كه على در مال خود مقرّر كرد، فرداى روز ورودش به مَسكِن».

بر اين وصيّت، ابو سمر بن ابرهه، صعصعة بن صُوحان، يزيد بن قيس و هيّاج بن ابى هيّاج، گواهى دادند و على بن ابى‌طالب ٧، آن را با دست خويش در روز دهم جمادى اوّل سال ٣٧ هجرى نوشت.

٢٩٦٩. امام على ٧: با شاميان در ركابِ هر پيشوايى پس از من بجنگيد.

٥/ ٥ عيادت امام‌

٢٩٧٠. اسد الغابة به نقل از عمرو ذى مرّ: چون على ٧ ضربت خورد، بر او وارد شدم، در

[١] محلّى در عراق، كنار نهر دُجيل، بين بغداد و درياچه ثرثار( معجم البلدان: ج ٥ ص ١٢٧).