دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٢٣ - حديث

در پى آن، خداوند، درباره آن دو چنين نازل كرد: «آيا كسى كه مؤمن است، چون كسى است كه نافرمان است؟ يكسان نيستند ... دروغش مى‌پنداشتيد».

٣٠٨٩. امام باقر ٧: على بن ابى طالب ٧ و وليد بن عقبة بن ابى معيط، بگومگو كردند. وليد بن عقبه فاسق، گفت: سوگند به خدا كه من از تو در گفتار، رساتر، و در نيزه‌زنى، تيزتر، و هنگام هجوم دشمن، استوارتر و پا برجاترم.

على ٧ فرمود: «ساكت باش كه تو فاسقى».

سپس خداوند، اين آيه را نازل كرد: «آيا كسى كه مؤمن است، چون كسى است كه نافرمان است؟ يكسان نيستند. امّا كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‌اند، به [پاداشِ‌] آنچه انجام مى‌دادند، در باغ‌هايى كه در آنها جايگزين مى‌شوند، پذيرايى مى‌گردند» و او، على بن ابى طالب ٧ است.

٣٠٩٠. الفتوح درباره مشاجره‌اى كه بين وليد و على ٧ پيش آمد: وليد به على ٧ گفت: من در نيزه‌زنى، از تو تيزترم، در گفتار، مسلّطترم و بر دشمن، از تو ضربه زننده‌ترم.

على ٧ به او فرمود: «ساكت باش كه تو فاسقى».

وليد از اين سخن، خشمگين شد و به پيامبر ٦ در اين باره شكايت كرد. آن‌گاه درباره وى اين آيه نازل شد كه «آيا كسى كه مؤمن است، چون كسى است كه نافرمان است؟ يكسان نيستند» يعنى وليد بن عقبه.

حَسّان بن ثابت، در اين باره چند بيت سرود كه مطلع آنها چنين است: