دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١١٩ - ٧/ ١٠ نامه سرگشاده امام به امت اسلام، پس از اشغال مصر

مى‌خَلَد، از اين است كه سفيهان و تبهكاران اين امّت بر سر كار آيند و بيت‌المال را ميان خود دست‌گردان كنند، بندگان خدا را به بردگى بگيرند و با صالحان بجنگند و با نابكاران هم‌دست و متّحد شوند.

به خدا سوگند، اگر بيم آن نبود، اين همه شما را سرزنش و تشويق و ترغيب بر جهاد نمى‌كردم؛ بلكه وقتى شما سستى نشان مى‌داديد و از نبرد سر باز مى‌زديد، شما را رها مى‌كردم، تا هرگاه كه مقدّر باشد، خودم با آنان روياروى شوم.

به خدا سوگند، من برحقّم. من دوستدار شهادتم. پس «سبك‌بار و سنگين بار، بكوچيد و با اموال و جان‌هايتان در راه خدا جهاد كنيد. اگر بدانيد، اين برايتان بهتر است».

اين قدر به زمين نچسبيد كه در خوارى بمانيد و دچار ذلّت شويد و بهره شما زيان‌بارتر گردد. مرد جنگى بيدار و ديده باز است. هر كس [غافلانه‌] بخوابد، [دشمنان‌] از او غافل نمى‌مانند و هر كه سست شود، نابود گردد و هركس جهاد در راه خدا را واگذارَد، زيانزده و خوار خواهد بود.

خدايا! ما و آنان را بر محور هدايت متّحد گردان، ما و آنان را به دنيا بى‌رغبت ساز، و براى ما و آنان، آخرت را بهتر از دنيا قرار بده. والسلام!».