دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٢١ - ٨/ ١ سياست علوى و سياست اموى

فصل هشتم: شبيخون‌هاى عُمّال معاويه‌[١]

٨/ ١ سياست علوى و سياست اموى‌

پس از آن كه معاويه تلخى شكست در جبهه صِفّين را چشيد، به اين نتيجه رسيد كه توان برخورد روياروى با امام ٧ را ندارد. پس براى رسيدن به اهداف و مطامع شوم خود، راه ديگرى در پيش گرفت؛ راه و سياستى غير اسلامى و غير انسانى در برخورد با امام ٧ يعنى سياست آزارِ غافلگيرانه، از قبيل: ترور، آتش زدن خانه‌ها، غارت اموال، ايجاد رعب و هراس در ميان مردم، و سلب امنيّت از شهرهاى‌اسلامى.

مورّخ مشهور، مسعودى، در اين باره مى‌نويسد:

در بقيّه روزگار على ٧ معاويه گروههاى غارتگر را مى‌فرستاد. على ٧ هم كسانى را اعزام مى‌كرد كه جلوى مردم‌آزارى‌هاى فرستادگانِ معاويه را بگيرند.

معاويه با اين شيوه و سياست پست و خطرناك، اين اهداف را درنظر داشت:

١. مأيوس ساختن مردم از حكومت على ٧ و درهم شكستن مقاومت آنان و جلوگيرى از تداوم حمايت آنان از امام ٧.

[١] براى آگاهى بيشتر در خصوص اين فصل، به نقشه پايان كتاب مراجعه شود.