دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤٧ - اوج قدرت رهبرى در اوج تنهايى

اوج قدرت رهبرى در اوج تنهايى‌

اكنون و در پايان اين تحليل گذرا، سزاوار است به نكته‌اى بس مهم و ارجمند در سياست علوى و شيوه پيشوايى امير مؤمنان بپردازيم. نديده‌ام كه كسى بدين نكته آگاهى يافته و يا به روشنى و صراحت، در رهبرى امام على ٧ آن را مطرح كرده باشد. اين نكته تأمّل برانگيز و اعجاب‌آور، همان توانِ رهبرى و قدرت مديريت و استوارْ گامى امام على ٧ در پيشوايى در روزگارى است كه تا بدين جا ابعاد آن، تبيين گرديد.

اسناد تاريخى نشان مى‌دهند كه على ٧ در دوران تنهايى، بالاترين، نيرومندترين و شكوهمندترين رهبرى را به‌ظهور رسانده است. از اين رو، چون مى‌گوييم على ٧ تنها ماند، نبايد چنين بپنداريم كه او با آن همه نافرمانى‌ها، دردگذارى‌ها و گله‌مندى‌ها، خانه‌نشين شد، يا صحنه را رها كرد، و يا در ماه‌هاى پايانى حكومت، علنا قدرت رهبرى و توان مديريت جامعه را از دست داد و تا هنگامه شهادت، تنها به دردگذارى، گله‌مندى از نافرمانى‌ها و عدم حمايت مردمان و سستى نخبگان، بسنده كرد. هرگز!

متون تاريخى و اسناد فراوان گزارش‌دهنده سيره علوى، نشان‌دهنده آن است كه پرتلاش‌ترين و سختكوشانه‌ترين دوره از روزگار حكومت على ٧، روزگار تنهايى اوست. هرگز بر قهرمان بى‌بديل صحنه‌هاى نبرد و چيره‌دست‌ترين چهره گردونه‌هاى سختى و دشوارى، يأس، حاكم نشد. يك‌تنه، خلأها را پُر كرد، سخن‌ها گفت، حماسه‌ها سرود، و راهى را كه در روز اوّل حكومت اعلام كرده بود، تا آخرين‌