مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٤٦ - ابتلای امّت اسلام به اختلاف و جنگ بین خودشان

أَرْجُلِكُمْ أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعًا وَيُذِيقَ بَعْضَكُمْ بَأْسَ بَعْضٍ).»[١]

صفحه ١٣٥، پاورقی: «در حدیث است که پس از نزول این آیه، پیغمبر اکرم صلّی الله علیه و آله و سلّم با توجّه مخصوص، وضو ساخت و به نماز ایستاد و از خداوند خواست که این عذاب‌ها را از اُمَّتش بگرداند. جبرئیل نازل شد و گفت: ”خداوند از آن دو عذاب اوّل، اُمّت تو را پناه داد و از دو عذاب دیگر پناهشان نداد.“»

صفحه ١٣٦: «... و حالت مملکت چنان است که شاعر از لسان جغد ساکن خرابه به جغد دیگر گفته:

صفحه ١٣٨: «خوب است بقیّۀ همان رؤیای سابقۀ مرحوم آیةالله آقای حاجی میرزا حسین طهرانی ـ قدّس سرّه ـ را که متعلّق به همین رساله است ذکر و رساله را بدان ختم کنم.»[٢]

صفحه ١٤٠، پاورقی: «طبری و أبی‌مخنف از عقبة بن أبی‌العیزران نقل کرده گوید:

حسین علیهالسّلام در منزلگاه بیضه، برای اصحاب خود و اصحاب حر خطابه خواند، پس از حمد و ثنای پروردگار فرمود:

[١]. سوره أنعام (٦) آیه ٦٥.

[٢]. تنبیه الأمّة، ص ١٧٥:

«مجموع فصول رساله، هفت فصل بود. در همان رؤیای سابقه بعد از آنچه سابقاً نقل شد از تشبیه مشروطیّت به شستن دست کنیز سیاه، از لسان مبارک حضرت ولی عصر ارواحنا فداه، حقیر سؤال کردم که: رساله که مشغولش هستم، حضور حضرت مطبوع است یا نه؟ فرمودند: ”بلى، مطبوع است مگر دو موضع!“ و به قرائن معلوم شد که مرادشان از آن دو موضع همان دو فصل بود و مباحث علمیّه که در آنها تعرّض شده بود؛ با این رساله که باید عوام هم منتفع شوند، بى‌مناسبت بود، لهذا هر دو فصل را اسقاط و به فصول خمسه اقتصار کردیم.»