مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٢١ - نام&#١٧٢٨ یحیی به حضرت موسی بن جعفر علیهالسّلام و پاسخ آن حضرت

ابوالحسن موسی بن جعفر علیهالسّلام آورده است که:

«أمّا بعد، فإنِّی أُوصِی نفسی بتَقوَی الله و بها أُوصِیک، فإنَّها وصیَّةُ الله فی الأوَّلینَ و وصیَّتُه فی الآخِرین. خَبَّرنی مَن وَرَد عَلیَّ من أعوانِ الله علی دِینِه و نَشرِ طاعتِه، بما کان مِن تَحَنُّنِکَ مع خِذلانکَ. و قد شاوَرتُ فی الدَّعوةِ للرِّضا مِن آل محمّد صلّی الله علیه و آله، و قد احتَجَبتَها و احتَجَبها أبوک مِن قبلِک. و قدیمًا ادّعَیْتم ما لیس لکم و بَسَطتم آمالَکم إلی ما لم یُعطِکم الله؛ فاستهوَیتم و أضْلَلتم و أنا مُحذِّرُک ما حَذَّرَک اللهُ من نفسِه!»

و حضرت امام کاظم علیهالسّلام برای او جواب کافی نوشته‌اند، و از جمله فقراتش این است:

«و لم یَدَع حِرصُ الدُّنیا و مَطالِبُها لأهلِها مَطلبًا لِآخرتهم، حتّی یَفسُد علیهم مطلبُ آخرتهم فی دنیاهم.» و در پایان نامه نوشته‌اند: «إنّا قد أُوحِیَ إلَینا أنَّ العذابَ علی مَن کذَّب و تولَّی.»[١]

[١]. جنگ ١٥، ص ١٧٣.