تفسير منهج الصادقين فى الزام المخالفين - كاشانى، ملا فتح الله - الصفحة ٤٦٥ - سوره هود(١١) آيات ٩٠ تا ٩٩
اللَّهِ از خدا وَ اتَّخَذْتُمُوهُ و فرا گرفتهايد شما امر خداى را وَراءَكُمْ از پس پشت خود ظِهْرِيًّا هم چه چيزى فراموش شده و انداخته شده در پس پشت يعنى حق تبار من نگاه مىداريد و فرمان پروردگار من در پس پشت مىافكنيد بجهت اشراك شما باو و اهانت برسول او اين كلام احتمال انكار و توبيخ و رد و تكذيب دارد و ظهرى منسوب بظهر است و كسر آن از تغيرات نسب است چون انسى كه بمعنى منسوب بانس است إِنَّ رَبِّي بدرستى كه پروردگار من يعنى علم او بِما تَعْمَلُونَ بآن چه شما مىكنيد مُحِيطٌ احاطهكننده است بر وجهى كه هيچ چيز بر او پوشيده نيست و شما را بر آن مجازات خواهد بود پس بر سبيل تهديد فرمود كه وَ يا قَوْمِ اعْمَلُوا و اى گروه من عمل كنيد عَلى مَكانَتِكُمْ بر حالة و هيئت خود از شرك و بخس إِنِّي عامِلٌ بدرستى كه من نيز عمل كنندهام و متمكن در كار خود سَوْفَ تَعْلَمُونَ زود باشد كه بدانيد مَنْ يَأْتِيهِ آن كس را بيايد بدو عَذابٌ يُخْزِيهِ عذابى كه او را رسوا كند و يا بفضيحت تمام او را هلاك كند مثل اين كلام در سورة الانعام مذكور شد و ذكر فا در آن سوره در فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ بجهت تصريحست بآن كه اصرار و تمكن بر آن سبب عذاب مخزيست و ترك اين آنجا بجهت آنست كه جواب سايل است كه گويد فما ذا يكون بعد ذلك پس اين ابلغ باشد در تهويل و قوله وَ مَنْ هُوَ كاذِبٌ عطف است بر من ياتيه يعنى بدانيد آن كس را كه او دروغ گوى است بزعم شما و بجهت آن بعذاب خزى مؤاخذه شود مراد آنست كه زود باشد كه بدانيد كه من بر حقم نه شما در انوار گفته كه اين عطفست بر من ياتيه نه بجهت آن كه اين قسم از آن باشد مثل ستعلم الكاذب و الصادق بلكه بجهت آن كه ايشان چون تهديد و تكذيب شعيب كردند او گفت سوف تعلمون من المعذب و الكاذب منى و منكم و گويند كه قياس و من هو صادق بود تا اول بايشان راجع باشد و ثانى بشعيب ليكن چون ايشان دعوى كذب او مىكردند فرمود كه و من هو كاذب على زعمهم وَ ارْتَقِبُوا و انتظار بريد آن را كه من ميگويم از آمدن عذاب إِنِّي مَعَكُمْ رَقِيبٌ بدرستى كه من نيز با شما منتظرم رقيب فعيل است بمعنى راقب چون رحيم و يا بمعنى مراقب چون عشير يا بمعنى مرتقب چون رفيع از امام رضا (ع) مرويست
ما احسن الصبر و انتظار الفرج اما سمعت فول العبد الصالح و ارتقبوا انى معكم رقيب
وَ لَمَّا جاءَ أَمْرُنا و آن هنگام كه آمد عذاب ما نَجَّيْنا شُعَيْباً نجات داديم شعيب را وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ و آنان را كه ايمان آورده بودند با او