نمايندگان خود) در روى زمين قرار داد» «وَ هُوَ الَّذي جَعَلَكُمْ خَلائِفَ الأَرْضِ». «١»
انسانى كه نماينده خدا در روى زمين است، و تمام منابع اين جهان در اختيار او گذارده شده، و فرمان فرمانروائيش بر تمام اين موجودات از طرف پروردگار صادر گرديده، نبايد آن چنان خود را سقوط دهد كه از جمادى هم پست‌تر گردد و در برابر آن سجده كند.
سپس به اختلاف استعدادها و تفاوت مواهب جسمانى و روحى مردم و هدف از اين اختلاف و تفاوت اشاره كرده، مى‌فرمايد: «و بعضى از شما را بر بعض ديگر درجاتى برترى داد تا به وسيله اين مواهب و امكانات كه در اختيارتان قرار داده است شما را بيازمايد» «وَ رَفَعَ بَعْضَكُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجاتٍ لِيَبْلُوَكُمْ في‌ ما آتاكُمْ».
و در پايان آيه ضمن اشاره به آزادى انسان در انتخاب راه خوشبختى و بدبختى، نتيجه اين آزمايش‌ها را چنين بيان مى‌كند: «پروردگار تو (در برابر آنها كه از بوته اين آزمايش‌ها سيه‌روى بيرون مى‌آيند) سريع العقاب (و در برابر آنها كه در صدد اصلاح و جبران اشتباهات خويش بر آيند) آمرزنده و مهربان است» «إِنَّ رَبَّكَ سَريعُ الْعِقابِ وَ إِنَّهُ لَغَفُورٌ رَحيمٌ».
***
نكته‌ها: