٢- آيا اعمال نيك ديگران براى ما مفيد است؟
توهم ديگرى كه ممكن است از آيه مورد بحث بشود، اين است كه: آيه مى‌فرمايد: «عمل هر كس تنها به درد خود او مى‌خورد».
بنابراين، كارهاى خيرى كه به عنوان نيابت يا هديه كردن ثواب، براى اموات و مردگان و حتى گاهى براى افراد زنده انجام مى‌گيرد، نمى‌تواند به حال آنها مفيد بوده باشد، در حالى كه روايات فراوانى از طرق شيعه و اهل تسنن از پيامبر صلى الله عليه و آله يا امامان اهل‌بيت عليهم السلام به ما رسيده كه اين گونه اعمال، گاهى مفيد و سودمند است، نه تنها عمل فرزند براى پدر و مادر كه براى ديگران نيز هم نتيجه‌بخش است.
به علاوه، مى‌دانيم پاداش اعمال بستگى به اثراتى دارد كه از انجام كار خير در روح و جان انسان به جاى مى‌ماند و در تكامل و ترقى او مؤثر است.
اما كسى كه هيچ كار نيكى انجام نداده و حتى در مقدمات آن نيز دخالت نداشته است چگونه ممكن است آن اثر روحى و معنوى را پيدا كند؟
بعضى اين ايراد را بسيار با آب و تاب تعقيب مى‌كنند، نه تنها افراد عادى بلكه پاره‌اى از نويسندگان و مفسران مانند نويسنده «المنار» نيز تحت تأثير آن قرار گرفته تا آنجا كه بسيارى از احاديث و روايات مسلّم را به دست فراموشى سپرده‌اند.
ولى با توجه به دو نكته پاسخ اين گونه ايرادها روشن مى‌گردد:
اولًا- درست است كه عمل هر كس باعث تكامل خود اوست، فلسفه‌ها، نتايج و آثار واقعى اعمال نيك تنها عائد انجام‌دهنده آن عمل مى‌شود، همان طور كه «ورزش» و «تعليم و تربيت» هر كس باعث «تقويت» و «تكامل» جسم و جان خود او است.
اما بايد توجه داشت هنگامى كه كسى براى ديگرى عمل نيكى انجام