آخرين آيه مورد بحث، مى‌فرمايد: «هنگامى كه آتش خشم موسى‌ فرو نشست (و آن نتيجه‌اى را كه انتظار داشت گرفت) موسى‌ عليه السلام دست كرد و الواح «تورات» را از زمين برداشت، الواحى كه نوشته‌هاى آن سراسر هدايت و رحمت بود، اما هدايت و رحمت براى كسانى كه احساس مسئوليت مى‌كردند و از خدا مى‌ترسيدند و در برابر فرمانش تسليم بودند» «وَ لَمَّا سَكَتَ عَنْ مُوسَى الْغَضَبُ أَخَذَ الأَلْواحَ وَ في‌ نُسْخَتِها هُدىً وَ رَحْمَةٌ لِلَّذينَ هُمْ لِرَبِّهِمْ يَرْهَبُونَ».
***
نكته‌ها:
١- آيا دو آيه اول جمله معترضه است يا ...
در اين كه آيا دو آيه اول بحث، جمله معترضه است كه در وسط داستان بنى‌اسرائيل به عنوان تذكرى به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله و مسلمانان نازل شده است.
و يا پيام خداوند به موسى‌ عليه السلام بعد از ماجراى گوساله‌پرستى است؟
بعضى از مفسران احتمال اول و بعضى احتمال دوم را پذيرفته‌اند، آنها كه احتمال اول را پذيرفته‌اند، به جمله إِنَّ رَبَّكَ مِنْ بَعْدِها لَغَفُورٌ رَحيمٌ: «پروردگار تو بعد از توبه، آمرزنده مهربان است» استدلال كرده‌اند؛ زيرا جمله، به صورت خطاب به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله است. «١»
و آنها كه احتمال دوم را پذيرفته‌اند، به جمله سَيَنالُهُمْ غَضَبٌ: «به زودى خشم خدا دامنشان را خواهد گرفت» كه به صورت فعل مضارع آمده تمسك جسته‌اند. «٢»
ولى ظاهر آيات نشان مى‌دهد: اينها قسمتى از خطاب خداوند به موسى‌ عليه السلام به دنبال ماجراى گوساله‌پرستى است، و فعل مضارع «سَيَنالُهُمْ» گواه خوبى براى