گياهى و مانند اينها كه همه از زمين است.
در سوره «زمر» آيه ٦ نيز مى‌خوانيم: وَ أَنْزَلَ لَكُمْ مِنَ الأَنْعامِ ثَمانِيَةَ أَزْواجٍ: « «براى شما هشت زوج از چهار پايان فرو فرستاد».
و در سوره «حديد» آيه ٢٥ مى‌خوانيم: وَ أَنْزَلْنَا الْحَديدَ ...: «آهن را فرو فرستاديم ...».
بسيارى از مفسران، اصرار دارند: اين گونه آيات را به معنى نزول مكانى، يعنى از طرف بالا به پائين، تفسير كنند مثلًا بگويند چون آب باران از بالا به زمين نازل مى‌شود، و گياهان و حيوانات از آن سيراب مى‌گردند.
بنابراين، مواد لباس‌ها به يك معنى از آسمان به زمين فرستاده شده است.
در مورد آهن نيز سنگ‌هاى عظيم آسمانى كه تركيبات آهن در آن وجود داشته به سوى زمين جذب شده است.
ولى با توجه به اين كه نزول گاهى به معنى نزول مقامى آمده، و در استعمالات روزانه نيز، زياد به كار مى‌رود مثلًا مى‌گويند: از طرف مقام بالا چنين دستورى صادر شده و يا مى‌گوئيم: رَفَعْتُ شَكْواىَ إِلَى الْقاضِى: «شكايتم را به سوى قاضى بالا بردم» هيچ لزومى ندارد كه ما اصرار بر تفسير اين آيات به نزول مكانى داشته باشيم.
و از آنجا كه نعمت‌هاى پروردگار از طرف مقام والاى ربوبيت به بندگان ارزانى شده، تعبير به نزول در آن، كاملًا مفهوم و قابل درك است.
نظير اين موضوع، در الفاظ اشاره به قريب و بعيد نيز ديده مى‌شود كه گاهى يك موضوع مهم كه از نظر مكانى در دسترس ما است، ولى از نظر مقامى بسيار بلندپايه است، با «اسم اشاره بعيد» از آن تعبير مى‌كنيم.
مثلًا در فارسى مى‌گوئيم: به آن جناب چنين معروض مى‌دارم، با اين كه