ابلاغ رسالتش يارى كنند، و از نور آشكارى كه با او نازل شده (يعنى قرآن مجيد) پيروى كنند، بدون شك چنين افرادى رستگارانند» «فَالَّذينَ آمَنُوا بِهِ وَ عَزَّرُوهُ وَ نَصَرُوهُ وَ اتَّبَعُوا النُّورَ الَّذي أُنْزِلَ مَعَهُ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ».
«عَزَّرُوه» از ماده «تعزير» به معنى حمايت و يارى كردن آميخته با احترام و بزرگداشت است.
بعضى گفته‌اند: اصل آن به معنى، «منع و جلوگيرى» است، اگر جلوگيرى از دشمن باشد، مفهوم آن يارى كردن است، و اگر جلوگيرى از گناه باشد، مفهوم آن مجازات و تنبيه است، و لذا به مجازات‌هاى خفيف «تعزير» مى‌گويند.
قابل توجه اين كه: در آيه فوق به جاى «أُنْزِلَ إِلَيْهِ»، «أُنْزِلَ مَعَهُ» (با او نازل گرديد) آمده است، در حالى كه مى‌دانيم: شخص پيامبر صلى الله عليه و آله نزولى از آسمان نداشت.
ولى چون نبوت و رسالت او همراه قرآن از طرف خدا نازل شد، تعبير به «مَعَهُ» شده است.
***
نكته‌ها:
١- پنج دليل براى نبوت در يك آيه
در هيچ يك از آيات قرآن دلائل حقانيت دعوت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله همانند آيه فوق، يك جا بيان نشده است.
اگر درست در صفات هفتگانه‌اى كه خداوند در اين آيه براى پيامبرش ذكر كرده دقت كنيم، پنج دليل روشن براى اثبات نبوت او خواهيم يافت.
نخست اين كه: او «أُمّى» و درس‌نخوانده بود، اما با اين حال كتابى آورد كه نه تنها سرنوشت مردم «حجاز» را دگرگون ساخت، كه نقطه بازگشت مهمى در