تعبيرات.
و در بعضى ديگر از روايات مى‌خوانيم: هُمْ أَكْرَمُ الْخَلْقِ عَلَى اللَّهِ تَبارَكَ وَ تَعالى‌: «آنها گرامى‌ترين مردم در پيشگاه خدايند». «١»
و يا: هُمُ الشُّهَداءُ عَلَى النَّاسِ، وَ النَّبِيُّونَ شُهَدائُهُم: «آنها گواهان بر مردمند و پيامبران گواهان آنها هستند». «٢»
و روايات ديگرى حكايت دارد: آنها پيامبران و امامان و صلحاء و بزرگانند.
ولى دسته ديگرى از روايات مى‌گويد: آنها واماندگانى هستند كه بدى‌ها و نيكى‌هايشان مساوى بوده است يا گنهكارانى هستند كه اعمال نيكى نيز داشته‌اند، مانند حديثى كه از امام صادق عليه السلام نقل شده كه فرمود:
هُمْ قَوْمٌ اسْتَوَتْ حَسَناتُهُمْ وَ سَيِّئاتُهُمْ فَإِنْ أَدْخَلَهُمُ النَّارَ فَبِذُنُوبِهِمْ وَ إِنْ أَدْخَلَهُمُ الْجَنَّةَ فَبِرَحْمَتِهِ:
«آنها گروهى هستند كه حسنات و سيئاتشان مساوى است، اگر خداوند آنها را به دوزخ بفرستد به خاطر گناهانشان است و اگر به بهشت بفرستد به بركت رحمت او است». «٣»
روايات متعدد ديگرى در تفاسير اهل تسنن از «حذيفه»، «عبداللَّه بن