در مسأله «ميزان» نيز چنين است، در همين جهان مى‌بينيم با گذشت زمان «ترازوها» چه اندازه دگرگون شده‌اند، و حتى لفظ ميزان به وسائل ديگر سنجش نيز گفته مى‌شود، مانند: ميزان الحراره: «وسيله سنجش گرما»، ميزان الهوا: «وسيله سنجش هوا» و مانند آن.
بنابراين، آنچه مسلّم است اين است كه: در روز رستاخيز اعمال انسان با وسيله خاصى سنجيده مى‌شود نه با ترازوهائى همانند ترازوهاى دنيا، و چه بسا آن وسيله، همان وجود انبياء، امامان و افراد صالح بوده باشد، و در رواياتى كه از طرق اهل‌بيت عليهم السلام به ما رسيده اين مطلب به خوبى ديده مى‌شود.
در «بحار الانوار» از امام صادق عليه السلام در پاسخ سؤال از تفسير آيه «وَ نَضَعُ الْمَوازِيْنَ الْقِسْطَ» چنين مى‌خوانيم: وَ الْمَوازِيْنُ الأَنْبِياءُ وَ الأَوْصِياءُ وَ مِنَ الْخَلْقِ مَنْ يَدْخُلُ الْجَنَّةَ بِغَيْرِ حِسابٍ!: «ميزان سنجش در آن روز پيامبران و اوصياى آنها هستند و از مردم كسانى مى‌باشند كه بدون حساب وارد بهشت مى‌شوند»! (يعنى كسانى كه در پرونده اعمال آنها نقطه تاريكى وجود ندارد). «١»
و در روايت ديگرى چنين نقل شده است: إِنَّ أَمِيْرَ الْمُؤْمِنِيْنَ وَ الأَئِمَّةَ مِنْ ذُرِّيَّتِهِ هُمُ الْمَوازِيْنُ: «يعنى امير مؤمنان و امامان از فرزندان او ترازوهاى سنجش‌اند». «٢»
و در يكى از زيارات مطلقه امير مؤمنان على عليه السلام مى‌خوانيم: السَّلامُ عَلى‌ مِيْزانِ الأَعْمال: «سلام بر ميزان سنجش اعمال»!
در واقع مردان و زنان نمونه جهان، مقياس‌هاى سنجش اعمال انسان‌ها