و فرعون و اطرافيانش كه با وحشت و اضطراب به اين صحنه مى‌نگريستند، قطرات عرق شرم بر چهره‌هاشان نمايان شده بود، به آينده مبهم و تاريك خود مى‌انديشيدند و نمى‌توانستند درباره چنين صحنه‌اى كه هيچ انتظار آن را نداشتند فكرى كنند و براى آن راه حلّى بيابند.
***
ضربه مهم‌تر آنگاه واقع شد كه صحنه مبارزه ساحران با موسى‌ عليه السلام به كلّى تغيير شكل داد، ناگهان «همه ساحران به زمين افتادند و براى عظمت خداوند سجده كردند» «وَ أُلْقِيَ السَّحَرَةُ ساجِدينَ».
***
«و فرياد زدند ما به پروردگار جهانيان ايمان آورديم» «قالُوا آمَنَّا بِرَبِّ الْعالَمينَ».
***
«همان پروردگار موسى‌ و هارون» «رَبِّ مُوسى‌ وَ هارُونَ».
با بيان اين جمله با صراحت، اين حقيقت را آشكار ساختند كه: غير از اين خداى ساختگى، پروردگارى است واقعى كه ما به او ايمان آورده‌ايم، حتى به كلمه «ربّ العالمين» نيز قناعت نكردند؛ زيرا فرعون ادعا مى‌كرد كه پروردگار جهانيان منم!
لذا پس از آن اضافه كردند «رَبِّ مُوسى‌ وَ هارُونَ» تا راه را به روى هر گونه سوء استفاده‌اى ببندند.
و اين چيزى بود كه به هيچوجه براى فرعون و دستگاه او قابل پيش‌بينى نبود، يعنى عده‌اى كه چشم اميد براى كوبيدن موسى‌ عليه السلام به آنها دوخته شده بود در صف اول مؤمنان قرار گرفتند و پيش روى عموم مردم براى خدا به خاك