مى‌كنيم.
با اين مقدمه به سراغ تفسير آيات مى‌رويم:
در نخستين آيه مورد بحث مى‌فرمايد: «بعد از اقوام گذشته (يعنى قوم نوح، هود، صالح و مانند آنها) موسى‌ را با آيات خود به سوى فرعون و فرعونيان مبعوث كرديم» «ثُمَّ بَعَثْنا مِنْ بَعْدِهِمْ مُوسى‌ بِآياتِنا إِلى‌ فِرْعَوْنَ وَ مَلَائِهِ».
بايد توجه داشت «فرعون»، اسم عام است و به تمام سلاطين مصر در آن زمان گفته مى‌شد، همان طور كه به سلاطين روم، «قيصر» و به سلاطين ايران «كسرى‌» مى‌گفتند.
كلمه «مَلَا»- همان طور كه سابقاً هم اشاره كرديم- به افراد سرشناس و اشراف پر زرق و برق- كه چشم‌ها را پر مى‌كنند و در صحنه‌هاى مهم جامعه حضور دارند- گفته مى‌شود.
و اين كه مى‌بينيم موسى‌ عليه السلام در درجه اول به سوى فرعون و ملأ او مبعوث مى‌گردد- علاوه بر اين كه يكى از برنامه‌هاى موسى‌ عليه السلام نجات بنى‌اسرائيل از چنگال استعمار فرعونيان و استخلاص آنها از سرزمين مصر بود، و اين بدون گفتگو با فرعون امكان‌پذير نبود-؛ به خاطر آن است كه: طبق مثل معروف «هميشه آب را بايد از سرچشمه صاف كرد»، مفاسد اجتماعى و انحراف‌هاى محيط تنها با اصلاحات فردى و موضعى چاره نخواهد شد بلكه بايد سردمداران جامعه و آنها كه نبض سياست، اقتصاد و فرهنگ را در دست دارند در درجه اول اصلاح گردند، تا زمينه براى اصلاح بقيه فراهم گردد، و اين درسى است كه قرآن به همه مسلمانان براى اصلاح جوامع اسلامى مى‌دهد.
پس از آن مى‌فرمايد: «آنها نسبت به آيات الهى ظلم و ستم كردند» «فَظَلَمُوا بِها».