ولى با توجه به اين كه: آن دو آيه مربوط به آغاز بعثت موسى‌، و آيه مورد بحث، مربوط به مقابله او با فرعون است، مشكل حل مى‌شود، گويا در آغاز كار، خدا موسى‌ را تدريجاً با اين معجزه عظيم آشنا مى‌سازد، در صحنه اول كوچك‌تر و در صحنه بعد عظيم‌تر ظاهر مى‌گردد.
***
در آخرين آيه مورد بحث، به دومين اعجاز موسى‌ كه جنبه اميد و بشارت دارد اشاره كرده، مى‌فرمايد: «موسى‌ دست خود را از گريبان خارج كرد، ناگهان سفيد و درخشنده در برابر بينندگان جلوه نمود» «وَ نَزَعَ يَدَهُ فَإِذا هِيَ بَيْضاءُ لِلنَّاظِرينَ».
«نَزَعَ» در اصل، به معنى برگرفتن چيزى از مكانى است كه در آن قرار گرفته.
مثلًا از گرفتن عبا از دوش، و لباس از تن در لغت عرب، به «نزع» تعبير مى‌شود.
و همچنين جدا شدن روح از تن را نيز «نزع» مى‌گويند و به همين مناسبت گاهى به معنى «خارج كردن» نيز آمده است، كه در آيه مورد بحث به همين معنى است.
گر چه در آيه، سخنى از محل خارج ساختن دست، به ميان نيامده است، ولى از آيه ٣٢ سوره «قصص»: «اسْلُكْ يَدَكَ في‌ جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضاءَ» استفاده مى‌شود: موسى‌ دست را در گريبان مى‌كرد، سپس خارج مى‌ساخت، سفيدى و درخشندگى خاصى داشت، آنگاه به حالت نخستين بازمى‌گشت.
در پاره‌اى از روايات و تفاسير، مى‌خوانيم: دست موسى‌ علاوه بر سفيدى در اين حالت به شدت مى‌درخشيد. «١»