٦- پاسخ به يك سؤال
جمله آخر آيه ٩٩ مى‌گويد: «هيچ كس جز زيانكاران خود را از مكر و مجازات الهى در امان نمى‌بيند»، آيا اين جمله شامل پيامبران و پيشوايان بزرگ و «صالحان» نيز مى‌شود؟
بعضى چنين پنداشته‌اند كه: آنها از اين حكم خارجند و آيه فوق مخصوص مجرمان است، ولى ظاهر اين است كه اين يك حكم عمومى است و همه را فرا مى‌گيرد؛ چرا كه حتى پيامبران و امامان نيز همواره مراقب اعمال خويش بوده‌اند مبادا كمترين لغزشى از آنها سر بزند؛ زيرا مى‌دانيم معصوم بودن، مفهومش اين نيست كه: انجام كار خلاف براى آنها محال است.
بلكه آنها با نيروى اراده و ايمان، و با استفاده از اختيار خود و مددهاى الهى، در برابر خطاها و لغزش‌ها مصونيت دارند، آنها حتى از ترك اولى‌ مى‌ترسيدند، و از اين كه: مسئوليت‌هاى سنگين خود را به انجام نرسانند بيمناك بودند.
لذا در سوره «انعام» آيه ١٥ درباره پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم: قُلْ إِنِّي أَخافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذابَ يَوْمٍ عَظيم: «بگو من مى‌ترسم اگر نافرمانى پروردگارم كنم، گرفتار عذاب روز بزرگى شوم».
رواياتى كه در تفسير آيه فوق نقل شده، نيز آنچه را گفتيم تأئيد مى‌كند.
«صفوان جمال» مى‌گويد: پشت سر امام صادق عليه السلام نماز مى‌خواندم، ديدم عرض مى‌كرد: اللَّهُمَّ لاتُؤْمِنِّي مَكْرَكَ- ثُمَّ جَهَر- فَقالَ فَلا يَأْمَنُ مَكْرَ اللَّهِ إِلَاّ الْقَوْمُ الْخاسِرُون: «پروردگارا مرا از مكر خود ايمن مساز- سپس آشكارتر اين قسمت از آيه را تلاوت فرمود- فَلا يَأْمَنُ مَكْرَ اللَّهِ إِلَاّ الْقَوْمُ الْخاسِرُون». «١»