نسبت به وضع كسانى كه مقام آنها بالاتر است، رشك و حسد نمى‌برند، و به اين ترتيب، بزرگ‌ترين مشكل همزيستى سالم آنها حل شده است.
بعضى مفسران روايتى بدين گونه نقل كرده‌اند: «هنگامى كه بهشتيان به سوى بهشت روان شوند، بر در بهشت درختى مى‌بينند كه از ريشه آن دو چشمه جارى است.
از يكى از آن دو چشمه مى‌نوشند، و تمام كينه‌ها و حسدها از قلب آنها شسته مى‌شود و اين همان شراب طهور است.
و در چشمه ديگر خود را شستشو مى‌دهند و طراوت و زيبائى در اندام آنها آشكار مى‌شود، به طورى كه بعد از آن هرگز ژوليده، رنگ پريده و دگرگون نخواهند شد». «١»
اين حديث گر چه سندش به پيامبر و امامان عليهم السلام نرسيده است و تنها يكى از مفسران به نام «سدّى» نقل كرده، اما بعيد نيست در اصل از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل شده باشد؛ زيرا اين امور از مسائلى نيست كه امثال «سدّى» بتوانند از آن آگاهى يابند.
در هر حال اشاره لطيفى است به اين حقيقت كه بهشتيان هم از درون شستشو مى‌شوند و هم از برون، هم زيبائى‌هاى جسمانى دارند و هم زيبائى‌هاى روحانى، و هيچ گونه حسد و كينه آنها را رنج نمى‌دهد.
خوشا به حال مردمى كه در اين دنيا نيز بهشتى براى خود بسازند، سينه‌ها را از كينه‌ها و حسدها پاك كنند، و از رنج‌هاى ناشى از آن بركنار گردند.
قرآن پس از ذكر اين نعمت روحانى، به نعمت مادى و جسمانى آنها اشاره كرده، مى‌فرمايد: «از زير قصرهاى آنها نهرهاى آب جريان دارد» «تَجْري مِنْ