آيَةً».
«ناقَه» در اصل، به معنى شتر ماده است.
در هفت مورد از قرآن مجيد به ناقه صالح اشاره شده. «١»
اما اين كه شتر چگونه شترى بوده و چگونه به عنوان يك معجزه و دليل دندان‌شكن به قوم صالح معرفى گرديده؟ شرح آن به خواست خدا در سوره «هود» ذيل آيات مربوط به قوم ثمود خواهد آمد.
ضمناً بايد توجه داشت، اضافه «ناقه» به «اللَّه» در آيات فوق، به اصطلاح از قبيل اضافه تشريفى است و اشاره به اين است كه: ناقه مزبور، يك شتر معمولى و عادى نبوده، بلكه امتيازاتى داشته است.
سپس به آنها مى‌گويد: «مزاحم اين ناقه نشويد، بگذاريد در سرزمين خدا به چرا بپردازد، و به او آزار مرسانيد كه عذاب دردناكى شما را فرا خواهد گرفت» «فَذَرُوها تَأْكُلْ في‌ أَرْضِ اللَّهِ وَ لاتَمَسُّوها بِسُوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذابٌ أَليمٌ».
اضافه «أَرْض» به «اللَّه» (زمين خدا) اشاره به اين است كه اين شتر مزاحم كسى نيست و تنها از علف بيابان استفاده مى‌كند، بنابراين نمى‌بايست مزاحم او شوند.
* ***
در آيه بعد، موقعيت آنها در اين جهان را خاطرنشان ساخته، مى‌فرمايد: «به خاطر داشته باشيد خداوند شما را جانشينان در روى زمين بعد از قوم عاد قرار داد، و در آن مستقر ساخت» «وَ اذْكُرُوا إِذْ جَعَلَكُمْ خُلَفاءَ مِنْ بَعْدِ عادٍ وَ بَوَّأَكُمْ فِي الأَرْضِ».