و در آيه بعد به دنبال تقاضاى موسى‌ عليه السلام از پروردگار و تكميل مسأله توبه كه در آيات قبل به آن اشاره شد، چنين آمده است، موسى‌ عرض مى‌كند: «خداوندا در اين جهان و در سراى ديگر نيكى براى ما مقرّر بدار» «وَ اكْتُبْ لَنا في‌ هذِهِ الدُّنْيا حَسَنَةً وَ فِي الآْخِرَةِ».
«حَسَنَة» به معنى هر گونه نيكى، زيبائى و خوبى است، بنابراين همه نعمت‌ها و همچنين توفيق عمل صالح، آمرزش و بهشت و هر گونه سعادت را شامل مى‌شود، و دليلى ندارد- همانند بعضى از مفسران- آن را مخصوص به يك قسمت از اين مواهب بدانيم.
سپس دليل اين تقاضا را چنين بيان مى‌كند: «ما به سوى تو بازگشت كرده‌ايم و از سخنانى كه سفيهان ما گفته‌اند كه شايسته مقام با عظمت تو نبود، پوزش طلبيده‌ايم» «إِنَّا هُدْنا إِلَيْكَ».
«هُدْنا» از ماده «هَوْد» (بر وزن صوت) به معنى بازگشت توأم با نرمى و آرامش است و به طورى كه بعضى از لغويين گفته‌اند، هم بازگشت از خير به شرّ را شامل مى‌شود و هم از شرّ به خير را. «١»
ولى در بسيارى از موارد به معنى توبه و بازگشت به اطاعت فرمان خدا آمده است.
«راغب» در كتاب «مفردات» از بعضى نقل مى‌كند: «نامگذارى قوم يهود به اين نام، به خاطر همين سخنى است كه با خدا داشتند و در واقع اين نام يك نوع مدح و ستايش از آنها بوده و زنده‌كننده خاطره بازگشت آنها به سوى خدا، سپس معنى اصلى فراموش شده، و به عنوان نامى روى اين قوم و ملت باقى مانده است».