و «چون چنين است به طور كامل از آن پيروى كنيد، پرهيزگارى پيشه نمائيد و از مخالفت با آن بپرهيزيد شايد مشمول رحمت خدا گرديد» «فَاتَّبِعُوهُ وَ اتَّقُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ».
***
در آيه بعد، تمام راه‌هاى فرار و بهانه‌جوئى‌ها را به روى مشركان بسته، به آنها مى‌فرمايد: ما اين كتاب آسمانى را با اين امتيازات نازل كرديم «تا نگوئيد كه تنها بر دو طايفه پيشين (يهود و نصارى) كتاب آسمانى نازل شده، و ما از بحث و بررسى و مطالعه آنها غافل بوده‌ايم، و اگر از فرمان تو سرپيچى كرديم به خاطر اين بوده است كه فرمان تو در دست ديگران بود و به دست ما نرسيد» «أَنْ تَقُولُوا إِنَّما أُنْزِلَ الْكِتابُ عَلى‌ طائِفَتَيْنِ مِنْ قَبْلِنا وَ إِنْ كُنَّا عَنْ دِراسَتِهِمْ لَغافِلينَ». «١»
***
سپس مى‌افزايد: همان بهانه به صورت دامنه‌دارتر و آميخته با ادعا و غرور بيشتر از آنها نقل شده است، و آن اين كه: اگر قرآن بر آنها نازل نمى‌شد، ممكن بود ادعا كنند ما به قدرى براى انجام فرمان الهى آمادگى داشتيم كه هيچ ملتى به اندازه ما آمادگى نداشت «و اگر كتاب آسمانى بر ما نازل مى‌شد، ما از همه آنها پذيراتر و هدايت‌يافته‌تر بوديم» «أَوْ تَقُولُوا لَوْ أَنَّا أُنْزِلَ عَلَيْنَا الْكِتابُ لَكُنَّا أَهْدى‌ مِنْهُمْ».
در حقيقت، آيه قبل، منعكس‌كننده اين بهانه بود كه اگر ما به راه نيامده‌ايم بر اثر بى‌خبرى از كتب آسمانى بوده و اين بى‌خبرى معلول آن بوده است كه اين كتب بر ديگران نازل گرديده.