يك روز صرف بستن دل شد به اين و آن روز دگر به كندن دل زين و آن گذشت‌

از مجموع بحث فوق چنين «نتيجه» مى‌گيريم كه: خداوند مجموعه زمين و آسمان را در شش دوران متوالى آفريده است، هر چند اين دوران‌ها گاهى به ميليون‌ها يا ميلياردها سال بالغ شده است و علم امروز هيچ گونه مطلبى را كه مخالف اين موضوع باشد بيان نكرده است.
اين دوران‌هاى ششگانه محتملًا به ترتيب ذيل بوده است:
١- روزى كه همه جهان به صورت توده گازى شكلى بود كه با گردش به دور خود از هم جدا گرديد و كرات را تشكيل داد.
٢- اين كرات تدريجاً به صورت توده مذاب و نورانى و يا سرد و قابل سكونت در آمدند.
٣- روز ديگر منظومه شمسى تشكيل يافت و زمين از خورشيد جدا شد.
٤- روز ديگر زمين سرد و آماده حيات گرديد.
٥- سپس گياهان و درختان در زمين آشكار شدند.
٦- سرانجام حيوانات و انسان در روى زمين ظاهر گشتند.
آنچه درباره دوران‌هاى ششگانه آفرينش آسمان و زمين در بالا گفتيم با آيات ٨ تا ١١ سوره «فصلت» قابل تطبيق است كه شرح بيشتر در اين زمينه در تفسير همان آيات به خواست خدا بيان خواهد شد.
***
٢- چرا جهان را در يك لحظه نيافريد؟
در اينجا سؤال ديگرى نيز مطرح مى‌شود كه خداوند با وجود قدرت بى‌انتهائى كه دارد مى‌توانست همه آسمان‌ها و زمين را در يك لحظه بيافريند،