تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٢٩
١٤٤ قالَ يا مُوسى إِنِّي اصْطَفَيْتُكَ عَلَى النَّاسِ بِرِسالاتي وَ بِكَلامي فَخُذْ ما آتَيْتُكَ وَ كُنْ مِنَ الشَّاكِرينَ
١٤٥ وَ كَتَبْنا لَهُ فِي الأَلْواحِ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ مَوْعِظَةً وَ تَفْصيلًا لِكُلِّ شَيْءٍ فَخُذْها بِقُوَّةٍ وَ أْمُرْ قَوْمَكَ يَأْخُذُوا بِأَحْسَنِها سَأُريكُمْ دارَ الْفاسِقينَ
ترجمه:
١٤٤- (خداوند) فرمود: «اى موسى! من تو را با رسالتهاى خويش، و با سخن گفتنم (با تو)، بر مردم برترى دادم و برگزيدم؛ پس آنچه را به تو دادهام بگير! و از شكرگزاران باش»!
١٤٥- و براى او در الواح اندرزى از هر موضوعى نوشتيم؛ و بيانى از هر چيز كرديم پس آن را با جديت بگير! و به قوم خود بگو: «به نيكوترين آنها عمل كنند! (و آنها كه به مخالفت برخيزند، كيفرشان دوزخ است؛) و به زودى جايگاه فاسقان را به شما نشان خواهم داد»!
تفسير:
الواح تورات
سرانجام در آن ميعادگاه بزرگ، خداوند، شرايع و قوانين آئين خود را بر موسى عليه السلام نازل كرد.
نخست به او فرمود: «اى موسى! من تو را بر مردم برگزيدم، و رسالات خود را به تو دادم، و تو را به موهبت سخن گفتن با خودم نائل كردم» «قالَ يا مُوسى